non-writer

dwudziesty czwarty

2011-10-25T00:58:00.003+02:00

Trochę spowszedniało to nasze 'kocham cię'. To już nie jest takie 'kocham cię' jak wcześniej. Jak w kuchni. Jak nad ranem. Jak nad wrzątkiem w kubku. Teraz to jest inne 'kocham cię'.

Teraz jest przed dobranoc. Teraz jest, że jak nie powiesz, to przegrywasz. Jak nie powiesz, to przegrywam. Teraz, to ja się trochę boję tego naszego 'kocham cię'. Bo jak ja nie powiem, to też przegrywam. Dwa do jednego. Boję się, że jak powiem za bardzo, to sczerstwieje. A jak powiem za mało to zakalec.

Zaczynam się zastanawiać, czym to nasze 'kocham cię' teraz jest.

Już nie jest małą, puchatą kuleczką z wielkimi oczami i krótkimi nóżkami. Teraz jest ono całe w łuskach. Ma zielone nóżki. Trochę dłuższe niż miało. I ma uśmiech jak odwrócona literka D. W drugą stronę. I ma trochę zeza. Rozbieżnego. Ale wciąż ma łaskotki na brzuszku. A łuski są zrobione z takiego miękkiego czegoś, co jest nawet przyjemne w dotyku. Po dłuższej chwili.

W dodatku to nasze 'kocham cię' przeszło trochę mutację. Z głosiku takiej pani, co dubbinguje zawsze małych chłopców w kreskówkach, zmieniło się w schnapsbaryton takiej pani, co to jest koleżanką mojej babci, której mąż ma zrobioną tracheotomię, bo miał raka krtani. Ale ta pani ma w domu zawsze dużo białych Michałków, a one smakują trochę jak chałwa, a ja w sumie lubię chałwę.

I pachnie trochę jak ręcznik, którego nie wywiesiłeś po kąpieli, tylko zostawiłeś na łóżku i teraz śmierdzi i łóżko, i ręcznik. Taką wilgocią. Ale i tak się w ten ręcznik wycieramy. Oboje. I potem śmierdzimy my, śmierdzi ręcznik i śmierdzi łóżko. A jak wszystko śmierdzi, to już smrodu jakby nie ma. To znaczy jest, ale oswojony. Nie zauważamy go. Ale jest i jak inni wchodzą do pokoju, to czują jak wszystko śmierdzi. A my to mamy gdzieś. A ręcznik znowu leży zwinięty gdzieś w kącie.

A smakuje jak najlepsza herbata zalana wodą ze starego czajnika. A na dnie, oprócz resztek z fusów, zostaje osad kamienny. Moja mama mówiła, że na osad kamienny najlepszy jest ocet. A ja nie lubię ani octu, ani osadu z kamienia. Ale herbata jest przepyszna, słodzę trzy łyżeczki na mały kubek, jest naprawdę ekstra.

I tak teraz przychodzisz do mnie czasem, ja się Ciebie spodziewam, Ty się już nawet nie spieszysz. Znasz kod do domofonu, drzwi są otwarte, buty zdejmujesz dopiero, gdy siądziesz na łóżku. Z połączenia naszych dwóch żyć wyszło jedno, które starcza na nas oboje. I tak sobie myślę, że to może nawet i dobrze. Bo chociaż wolisz zasypiać odwrócony do mnie plecami, to i tak budzę się na Twoim ramieniu. Po prostu bardzo powoli uczę się życia Tobą z Tobą.

nie-spełnienie

2011-08-17T11:37:00.003+02:00

Spełnianie marzeń jest do dupy.

Czekasz na coś bardzo długo, tak strasznie długo. Po drodze jesteś przekonany kilkanaście razy, że to właśnie to, to właśnie jest moment, w którym twój sen się spełnia. Kilkanaście razy się jednak nie spełnia. Trochę cierpisz, bo przecież to jest TO marzenie, ale potem trochę się cieszysz, bo okazało się, że on jednak nie chował po sobie naczyń do zmywarki i w sumie dobrze się stało.

Potem przychodzi czas, że udajesz przed sobą, że wcale nie chcesz. Zaczynasz zachowywać się idiota z rozdwojeniem jaźni. Masz tylko jedną, ale wmawiasz sobie, że masz dwie i jednego siebie możesz oszukać, a to jest gówno prawda, bo nie możesz. I tak tkwisz w tym swoim nie-wiadomo-czym przez resztę czasu, aż nagle, nieoczekiwanie naprawdę masz to marzenie gdzieś i wtedy, dokładnie w tym momencie się spełnia. A ty już nie pamiętasz, dlaczego tak naprawdę tego chciałeś. Chociaż nie, nieprawda. Cały problem tkwi właśnie w tym, że doskonale pamiętasz, dlaczego tego chciałeś.

Okazuje się, że nie masz zielonego pojęcia co zrobić ze spełnionym marzeniem, nie wiesz jak się do niego zabrać, z której strony do niego podejść, żeby było dobrze, żeby niczego nie zepsuć. Dlaczego? Bo nie byłeś przygotowany na to, że kiedykolwiek może się spełnić.

W takim razie, czy spełniając moje marzenie, nie decydujesz jednocześnie o moim rozczarowaniu? Wcale nie chcę, żeby marzenia się spełniły. Ja chcę, żeby się spełniały. Żeby ich spełnianie trwało i trwało. Nieprzerwanie. Nieskończenie.

Dlatego cieszę się, że nie jesteś ucieleśnieniem moich marzeń, że nie jesteś doskonały. Że mogę się z Tobą kłócić, że mogę się z Tobą bić, że mogę trzaskać drzwiami tylko po to, żeby Cię później przepraszać. Że gdy wyjeżdżam z Tobą na krótko, gdy patrzę jak śpisz na siedzeniu pasażera, uśmiecham się do siebie i wiem, że to nie jest idealnie - jedziemy na rezerwie paliwa, a w silniku brakuje oleju. Nic się nie stanie, jeśli coś będzie nie tak. Musi być nie tak.

I znowu z premedytacją komplikuję życie. Naraz sobie i Tobie. Jednak tym razem chcę mieć wszystko pod kontrolą. Mam?

palpitacje

2011-06-22T15:41:00.003+02:00

Przestaję wierzyć w miłość.

To jest całkiem zabawne. Masz dwadzieścia lat, jesteś na tyle pewny siebie, żeby wiedzieć co to miłość. Chuja wiesz, a nie miłość.

Dlaczego w wieku dwudziestu lat świat wymaga, żebyśmy wiedzieli, czego chcemy od życia? Dlaczego w wieku dwudziestuparu lat świat wymaga, żebyśmy byli zakochani na wieki wieków? Dlaczego nie możemy żyć własnym torem, tylko bezpodstawnie podlegamy innym i kreujemy siebie tak, jak tego chcą wszyscy oprócz nas?

Kojarzysz mi się z leżeniem. Na za wąskim materacu. Z dwiema wgniecionymi poduszkami, z zabieraniem sobie kołdry, ze spaniem nadgarstek w nadgarstek. Z tysiącami sekund przy dźwiękach. Z zamkniętymi oczami. Z otwartymi oczami. Ze splecionymi stopami. Z za wczesnym budzeniem się. Z za późnym się kładzeniem.

Boję się, że się z ciebie nie wyleczę, że do końca życia będę porównywał wszystkich do ciebie, że za każdym razem gdy usłyszę tę-piosenkę-co-to-mi-się-kojarzy-dobrze, że zawsze w mojej głowie będziesz ty. Kiedyś chciałem, dzisiaj nie chcę. A ty wciąż tkwisz. Ty tkwisz, a ja chcę spać.

Lubiłem opierać czoło o Twoje kolano. Tylko i wyłącznie to kolano. Jedno, konkretne, prawe. I oddychać najciszej jak się da, prawie się dusić, tylko żebyś nie zauważył, że jestem.

Nie wiem, czego tym razem chcę od życia. Jak zwykle. Z jednej strony, marzę żeby się zakochać. Tak wiesz, tak młodzieńczo. Tak bezwstydnie. Tak, żeby chodzić po mieście i napawać się tym, że jest się ze sobą. Myśleć, że wszyscy rozumieją twój stan i ci zazdroszczą, że doświadczasz czegoś, co innym nigdy nie będzie dane.

Z drugiej strony, mam wrażenie, że druga osoba nie jest mi do niczego potrzebna. Ewentualnie, żeby mogła za mnie ścielić łóżko, za mnie wyciągać włosy z syfonu, za mnie podlewać kwiaty, choć i tak tylko ja do nich sięgam.

Doba ma tylko dwadzieścia cztery godziny, emocje się tam nie mieszczą. Żeby znowu cokolwiek poczuć, musiałbym zrezygnować z paru godzin snu. Muszę się nauczyć chodzenia spać przed świtem.

A co z tymi kolanami? Nadgarstkami? Kośćmi policzkowymi? Włosami zaczesywanymi za uszy, przy każdym schyleniu się? Co z nieprzespanymi nocami, sennymi porankami i obserwowaniem pary nad kawą i dymu z nozdrzy? Co się stanie, kiedy to wróci?

Sam siebie stawiam przed wyborem ciebie lub ciebie w kimkolwiek innym. Ani ciebie, ani nikogo innego jednak nie ma. Nie istniejecie. Czymś jednak muszę się żywić. Tworzę więc wasze iluzje, decyduję się na emocjonalą bulimię. Na coś trzeba umrzeć.

na zakończenie

2011-05-16T14:48:00.001+02:00

Mógłbym przysiąc, że dekada. Co gorsza, w porównaniu, rok wydaje mi się jedynie tygodniem. Co Ty zrobiłeś z moją głową? Co Ty zrobiłeś z moją głową? Wiem, że nie byłbyś z siebie dumny. To nie o to chodzi. Wiedz jednak, że wszystkie skrzywienia psychiczne, całe to niewychodzenie spod kołdry to Twoja zasługa.

To jest trochę nie w porządku. Przecież nie wierzę w pisanie o Tobie z wielkiej litery. Namieszałeś jednak wystarczająco dużo, żeby stało się to nawykiem.

Tracę kontakt sam ze sobą. Siedzę w kącie. Przodem do ściany. Z założonymi rękami. Patrzę na siebie, ale jestem za ogromną szybą z mlecznego szkła. Niby się widzę. Tylko, że z obu stron tej szyby wyglądam tak samo. Mylę się sam sobie, nie rozpoznaję.

Wspomnienia kojarzą mi się jednoznacznie z konkretnymi zapachami, a mój żołądek skręca się wtedy w przeróżny sposób. Mam za dużo wspomnień. W połączeniu z wybujałą wyobraźnią, gdy zamknę oczy, widzę zbyt wiele zbyt realistycznych rzeczy. Na domiar złego, zwijam się w kłębek. Szukam bezpieczeństwa we własnym ciele. Sam oddaje się w ręce oprawcy.

Dreszcz. Nawet pamiętam jak bardzo miękkie miałeś usta.

Przypominam sobie wszystko. Mogę usiąść i spisać plan wydarzeń, jak w podstawówce. To przypominanie sobie traktuję, trochę paradoksalnie, jak azyl. Jednocześnie uciekam przed nim, ale chowam się właśnie w nie. Wydaje mi się, że jeśli odpowiednio pokieruję wspomnienia, nie zrobią mi krzywdy. Puszczone wolno, zagryzłyby mnie. Dozuję je, w całości kontroluję. W całości kontroluję.

Miazga. Zbitka słów. Szara, mokra pulpa z liter.

Przychodzi taki dzień, jaki przyszedł dziś. Bez zwiastunów, maksymalne natarcie. Wtedy nic nie pomoże i jedyne co pozostaje, to nie zamykać oczu i nie otwierać okien. Jedno potknięcie i cały wysiłek idzie na marne. Dziś nie jest dobry dzień.

nadciśnienie

2011-04-10T18:48:00.002+02:00

Spójrz na siebie. Jak ty chcesz kogokolwiek sobą zainteresować? Jak w ogóle możesz chcieć?

Mam dwadzieścia lat. Dzisiaj. Bywają dni, że mam trzydzieści siedem. Dzisiaj mam dwadzieścia. To niczego nie zmienia. Czasem jestem po prostu starszy niż w rzeczywistości. Nawet to lubię. Mogę wtedy robić rzeczy, których tak naprawdę nie powinienem robić.

Mogę wiele rzeczy. Mogę łapać bezdomne koty, przyprowadzać je do domu i karmić na zmianę mokrą karmą, suchą karmą, mokrą karmą, suchą karmą, potem dawać im do wypicia surowe jajko i patrzeć jak wymiotują. Mogę łączyć skarpetki nie do pary, najlepiej żeby różniły się jednocześnie fakturą i rozmiarem, wtedy przyjemność jest podwójna. Mogę kupować siedem bułek, a przy kasie mówić, że jest ich tylko pięć. Mogę dotykać różnych ludzi w autobusie, takie mam długie ręce, takie długie, zwalać winę na innych i patrzeć jak się biją, jak się tłuką patrzeć.

Mogę. Ale dziś mam dwadzieścia lat.

Od czterech lat nie wychodzę z domu. Z każdą godziną staję się coraz grubszy. Coraz większy. Z każdą chwilą doczepiają się do mnie kolejne komórki tłuszczowe. Kumlują się, skupiają się i systematycznie eksplodują, bryzgają na ściany, zostawiają tłuste ślady. Od czterech lat moje życie jest obślizgłe.

Codziennie rano wstaję, patrzę na siebie w lustrze i widzę te same poprzegryzane wargi. Pluję krwią w umywalkę, ochlapuję się wodą, patrzę drugi raz i widzę te same porozszerzane pory, te same pryszcze i wągry, te same popękane naczynka. Pluję, ochlapuję, patrzę. Oczy. Pluję, ochlapuję, patrzę. Włosy. Pluję, ochlapuję, wymiotuję.

Zdejmuję spodnie, obracam się w kółko. Potrafię tak spędzić cały poranek. Nago. Ubrany w siebie. Chcę przykleić sobie na oczy taśmę izolacyjną, nie dopuszczać do myśli nawet faktu, że mogę posiadać ciało. Rozbijam wszystkie lustra, kaleczę dłonie.

Gdyby życie było sprawiedliwe, ludzie nie mieliby po co żyć.

A ja chcę wiedzieć. Chcę wpadać na ludzi. Z premedytacją. I ze świadomością, że oni chcą wpadać na mnie. Chcę cokolwiek znaczyć. Już dawno pogodziłem się z myślą, że nic po mnie nie zostanie. Ale to za mało. Mam wrażenie, że coś przeoczyłem.

Wymówki ludzi kalekich mnie nie interesują. Pójścia na łatwiznę. Czcze gadanie, pomaganie sobie słowem, podpieranie dobrą radą. Stańmy wszyscy pod ścianą i zacznijmy w siebie rzucać kamieniami. Nic innego nam nie pozostało.

Nie mam najmniejszego zamiaru po raz kolejny wchodzić w tę same drzwi, mijać tych samych ludzi. Stać pod filarem z czerwonej cegły i obserwować życia wszystkich innych. Nigdy więcej tego nie zrobię. Nigdy więcej.

Kiedyś się wyprowadzę. Kiedyś zniknę, odjadę nocnym pociągiem. To nie o to chodzi, że nikt za mną nie zatęskni, nie zapłacze. Zapłaczą. I mnie znajdą. A ja znowu wyjadę. I będę. Bo życiu nie chodzi o to, żebyśmy coś znaleźli. Życie chce, żebyśmy wciąż szukali.

***

Mam dwadzieścia lat. Od sześciu lat się staram, a od dwóch udaję, że mi nie zależy. Na niczym.

z tyłu

2011-02-13T14:29:00.001+01:00

zamknij ryj nie jestem zainteresowany nigdy nie byłem i nigdy nie będę więc z łaski swojej odłóż tę pięść nie mam zamiaru ci tłumaczyć dlaczego podjąłem taką decyzję to było dawno ale dla ciebie to smutne wiem ale dla ciebie to była prawda już dawno powinieneś się zorientować że to jednak nie dla ciebie więc zamknij ryj i patrz na mnie i nie płacz bo nic ci to nie da już dziękuję bardzo więc z tego co mówiłeś byłem za słaby za wiotki zbyt gnuśny nie lubisz gnuśnych chłopców nie lubisz pytam się kurwa ciebie to zaraz polubisz już ja ci kurwa pokażę że polubisz nie rzucaj się nie zachowuj się jak z mody na sukces dobrze wiem że oglądasz modę na sukces wszyscy oglądają modę na sukces dobrze ci to robi zamknij ryj odwróć się odwróć się powiedziałem zobaczymy jak ci teraz będzie zamknij ryj wreszcie bo porozmawiamy inaczej rozmawiałeś kiedyś ze mną nie rozmawiałeś to teraz sobie porozmawiamy chciałoby się powiedzieć twarzą w twarz lubisz moje poczucie humoru zawsze lubiłeś moje poczucie humoru lubisz je teraz odpowiedz mi do kurwy nędzy lubisz moje poczucie humoru czemu nie możesz tak po prostu się zabić ile bólu zaoszczędziłbyś wszystkim matce ojcu mnie matce ojcu mnie ale nie nie ty się będziesz opierał zawsze się opierałeś czemu teraz się nie opierasz nie krępuj się zamknij ryj powiedziałem już ja ci kurwa pokażę gnuśność ty widziałeś kurwa gnuśność w moim wykonaniu nie widziałeś jeszcze nic w moim wykonaniu dopiero zobaczysz albo nie zobaczysz zawsze lubiłeś moje poczucie humoru podniecało cię moje poczucie humoru moja inteligencja moja nadprzeciętna zdolność do wyrażania emocji kręciło cię to powiedz kręciło cię to kręciło cię to wiem ale teraz zamknij ryj lubisz jak na ciebie krzyczę twoja matka też na ciebie krzyczała całe życie wszyscy na ciebie krzyczeli teraz ty możesz pokrzyczeć na nich pokrzycz na nich wszyscy wiemy cała zgromadzona publika która przygląda się temu żenującemu widowisku wie że chcesz sobie pokrzyczeć czemu nie drzesz ryja zacznij wreszcie bo zaczniesz cierpiec wiemy jak bardzo lubisz cierpieć gnuśny mówiłeś dopiero kurwa ci pokażę kurwa jak naprawdę wyglądam ja jak naprawdę wyglądasz ty kurwa tafla wody jebana się znalazła dopiero teraz zobaczysz co to znaczy to wszystko o czym ci teraz kurwa mówię odwróć się i pokaż kurwa na co się teraz stać na nic cię nie stać nigdy na nic cię nie było stać a teraz jest tylko gorzej wiesz ile znaczysz gówno znaczysz nic nie znaczysz znaczysz tyle co kurwa nic więc z łaski swojej odwróć się załóż ręce za głowę i postaraj się choć raz dobrze wypaść

proszę?

parapet

2011-01-22T16:17:00.003+01:00

Pamiętam. Siedziałeś na parapecie i się uśmiechałeś. Pamiętam Twoje włosy, Twoją fioletową koszulę i Twoje jeansy. Nie pamiętam jakie miałeś wtedy buty, to nieistotne. Nie jestem pewien, ale chyba nie miałeś okularów, choć wady wzroku Ci nie odmówię. To była jakaś domówka, tak na pewno to było w czyimś mieszkaniu. Ale raczej nie takim z intuicyjnymi kranami i basenem. To było jakieś urocze mieszkanie w kamienicy, duże okna, dużo miejskiego światła i szerokie parapety. No i Ty na jednym z parapetów.

Znałem Cię od bardzo dawna, znałem Cię lepiej niż ktokolwiek inny. Tak bardzo żałuję, że nie wiem jak masz na imię.

Czuję się jak trzynastolatka zakochana w koledze starszego brata. Jestem w stanie powtórzyć każde Twoje słowo, każdy Twój gest, każdy Twój uśmiech. Pamiętam jak się do Ciebie przysunąłem, a Ty złapałeś się za głowę jedną ręką, skrywając zakłopoatnie. Pamiętam co wtedy powiedziałeś. Powiedziałeś, że mnie widziałeś wcześniej, na poprzedniej imprezie, że teraz byś mnie nie poznał. Ja się roześmiałem i przytuliłem, tak jak przytulałem się do Ciebie każdego wieczoru. Każdego.

Pamiętam.

Pamiętam, że piliśmy jakieś kolorowe drinki. To nie było przyjęcie na naszą cześć, ale to my tam królowaliśmy. Chcieliśmy królować i ani na chwilę nie przestaliśmy. Być i chcieć. A później wyszedłeś.

Pamiętam moment, kiedy się zorientowałem, że Cię nie ma. Oczywiście, ani przez chwilę nie myślałem, że wrócisz. Byłem i wciąż jestem święcie przekonany, żę już nigdy Cię nie zobaczę. Co gorsza, nic na to nie poradzę. Co gorsza, wiem, że wciąż mnie kochasz. I wiem, że nigdy nie przestaniesz. Bo znam Cię jak nikt inny, bo nikt inny Cię nie zna.

Mam ochotę obejść cały Wrocław i zaczepiać każdego, kto w jakimkolwiek stopniu przypomina Ciebie. Dlatego przestałem przesiadywać w domu. Wieczory w knajpach, na ulicach, w teatrach, na koncertach. Wszędzie gdzie moglibyśmy być razem w tym samym momencie, ale nigdy nie byliśmy i nigdy nie będziemy. Wciąż liczę, że wpadnę na Ciebie po pijaku, bo wiem jak bardzo doskonale mnie kochałeś. I znowu pojedziemy do Liverpoolu albo do Paryża i będziemy potrącali staruszków na brukowanych ulicach.

Pamiętam tak mocno, że prawie zapomniałem. O Twoim istnieniu zapomniałem. Uwolnić się, nie uwolnię. I skończę tak jak Ty.

szczęść się

2010-12-18T03:02:00.000+01:00

Ależ ja doskonale wiem, dlaczego nie mogę znaleźć szczęścia. Dawno już odkryłem, że im mocniej czegoś pragnę, tym bardziej się od tego odsuwam. Ale to nic. Jeszcze gorsze co mogę zrobić, to wyobrazić sobie konkretną sytuację. Jeśli już sobie ją wyobrażę, nieważne jak sprzyjające byłyby warunki - nic takiego się nie wydarzy. A ja wyobrażam sobie sytuacje cały czas.

Oczywiście, że mam tego dość. Mam tego dość odkąd pamiętam. Mój umysł znalazł fantastyczny sposób, żeby się zabezpieczyć przed broń-boże-kłopotliwymi sytuacjami. Choć nie jestem pewien, czy to jest odpowiednie słowo. Bo jaki to kłopot - zakochać się? W porządku, balansowanie na skraju przepaści.

A ja chcę, co mi tam. Mówię to głośno, może ktoś spod podłogi to usłyszy. Nie wstydzę się tego, bo już dawno przestałem się wstydzić nie-fizyczności. Najgorsze nie jest to, że nie jestem zakochany, że nikt nie jest zakochany we mnie. Najgorsze jest to, że nie ma nikogo, w kim ja mógłbym i kto mógłby się we mnie zakochać. Falstart za falstartem. Kiedy już spotykam kogoś, kto wydaje się całkiem sensowny i nawet mógłbym mieć z nim kota, to mój mózg generuje milion obrazów naraz, w których się gubię. Widzę już siebie z tym kimś, siebie z tym kimś jak malujemy ściany w naszym mieszkaniu, siebie z tym kimś podczas kupowania popcornu w kinie, siebie z tym kimś w długich, grubych płaszczach, bo zima jest bardzo mroźna, siebie z tym kimś gdy witamy się ze znajomymi, których nawet nie widzę, bo mam zaparowane okulary. W tym momencie żadna z tych sytuacji nigdy nie będzie miała miejsca, ja to wiem. A jak to tak bez zaparowanych okularów?

A miłość, którą już dawno zarejestrowałem jako przereklamowaną, przekłamaną i fałszywą kurwę, błąka się ciągle po moich myślach, jak wyrzut sumienia, z którego nigdy nikomu się nie wyspowiadam.

Skończysz dwadzieścia lat, mówili, zmienią ci się priorytety. Skończysz trzydzieści lat, mówili, zmieni ci się całe postrzeganie świata, miłość zmieni swój wymiar, a ty zakochasz się z rozsądku. Co za bzdura, miłość z rozsądku. Chyba za bardzo lubimy mieć wybór. Nie chcę rozważać zakochania się. Ciągnie to za sobą myślenie. Ja nie mogę myśleć, przecież to jest najbardziej zabójcze. Umyśle, podam ci na tacy wszystkie moje troski, przerób je na możliwe sytuacje, a później sprowokuj ich się-nie-wydarzanie.

Będę kiedyś schodził po schodach. Będę się uśmiechał. Będziesz kiedyś obok mnie. W długim, szarym płaszczu. Będziesz otrzepywał rękawiczki ze śniegu. Będziesz się uśmiechał. Przetrzesz mi okulary. Będziemy spóźnieni. Dosiądziemy się do znajomych. Zamówimy dwa piwa. Zawsze będziemy zamawiać dwa piwa. Będziemy się uśmiechali. Zawsze będziemy się uśmiechali. Będą się do nas dosiadać. Będziemy się szturchać łokciami przy nieśmiesznych dowcipach. Będziemy potakiwać. Będziemy zaprzeczać. Będziemy pijani. Będzie 'my'. Para z ust.

Wyobraźnia sprzeciwia się wobec mnie. Zaczynam myśleć o globalnym ociepleniu, tsunami w Azji, krachu na giełdzie. Może to wypchnie z mojej głowy ten cały uczuciowy bełkot, czyste projekcje moich obaw? Jak zwykle, szczęście w nieszczęściu.

rękawy

2010-11-24T02:14:00.003+01:00

Pamiętasz jak dałeś mi koszulkę? To było, gdy trzeci raz pojechałem do Ciebie. Wieś. Na wsi było bardzo zimno, ja przyjechałem z bardzo daleka, a Ty bardzo mnie kochałeś. I dałeś mi koszulkę, bo nie chciało Ci się szukać dostatecznie dużego swetra. Biała, wyciągnięta, ze zdjęciem Johna Lennona. Wiedziałeś, że nie znoszę Beatlesów, dlatego na każde spotkanie zakładałeś koszulkę z którymś z nich, albo ze wszystkimi naraz. Założyłem ją, od razu zrobiło mi się lepiej. Rano ją zdjąłem i schowałem do plecaka. Przez kolejne trzy dni było wystarczająco ciepło, żeby chodzić nago.

Gdy wracałem do Wrocławia, powietrze można było kroić. Tam gdzie wszyscy pozbywali się shirtów, ja z premedytacją zakładałem Twój. Wracał ze mną Twój zapach, wracał ze mną Twój pot, wracałeś ze mną. Dozowałem sobie noszenie tej koszulki, żeby nie nasiąkła mną. Kwadrans na mnie, kwadrans na wietrze. Kwadrans byłeś ze mną, kwadrans za mną. W domu oblekałem nią poduszkę, w pracy oparcie krzesła, w barze kładłem na kolanach.

Chciałem być przy Tobie, a tak strasznie nie potrafiłem. Przerażałeś mnie samą myślą, bałem się swojego działania. Zostawał mi skrawek materiału, zszyty w trzech miejscach. Dobrze wiedziałem, że w momencie kiedy Twoje 'tu' jest moim 'tam', kiedy myślę o Tobie kategoriami kuszetek i drugiej klasy, to nie działa jak należy. I wtedy nic nie było jak należy. Byliśmy zakochani w samych zakochaniu. Udawaliśmy przed sobą, że wszystko jest w porządku. Nieustanną tęsknotę od pierwszego dnia. Nie mieliśmy pojęcia za czym tęsknimy. Zostało nam uczucie prawie-w-stu-procentach-z-bawełny. W dodatku to ja byłem tym, który trzymał je w garści.

Naprawdę bardzo chętnie bym Cię przeprosił. Mam ochotę przepraszać Cię całymi dniami. Całymi nocami przepraszać. Pod warunkiem, że przestaniesz, tylko przestań proszę Cię, bo ja już nie.

Przyjechałeś, znalazłeś koszulkę i schowałeś ją do walizki. Poszliśmy się upić, spotkaliśmy tysiące wspólnych znajomych i tych tylko moich. I tych wszystkich okropnych ludzi, dokładnie tych, których chciałem. Tych, którzy wreszcie mogli na Ciebie spojrzeć i pomyśleć o mnie, że jesteś za dobry dla mnie. Ty siedziałeś, oni patrzyli, a ja nie byłem wart.

Krzyczałem na Ciebie, biłem Cię pięściami po głowie, a Ty łapałeś moje ręce i patrzyłeś mi w oczy.

Tańczyliśmy na stołach, całowaliśmy się pod stołami, szydziliśmy z każdego, z kogo się dało. Z każdej, z każdego, z każdych wąsów. Znienawidziliśmy świat, odgrywaliśmy się na nim za to, że nie mogliśmy być razem.

Oczywiście, mogliśmy. Nie chcieliśmy. Z komplikowania sobie życia zrobiliśmy dyscyplinę olimpijską. Ja byłem faworytem, ale to na Tobie zarobili bukmacherzy.

Wróciliśmy do domu. Założyłeś koszulkę z naszym zdjęciem. Mówiłeś, że gdyby wyprodukować je seryjnie, podbiłyby świat, a ja byłbym gwiazdą. Śmialiśmy się z tego, a po cichu pragnąłem, żebyś jej nigdy nie zdejmował, żebyś zawsze ją zakładał na nasze spotkania. Bo The Beatles już polubiłem.

Cię nie

2010-07-31T15:30:00.003+02:00

Inaczej. Siedzę na skrzypiącym krześle. To trochę dziwne. Wcześniej było tak ciepło, a teraz zrobiło się tak zimno. A obiecałeś, że wszystko będzie dobrze. Nie, nie, nie. Wszystko jest dobrze, jasne. Tylko nie o takie dobrze mi zawsze chodziło.

Jeszcze inaczej. tym razem jest bardzo ciepło. Nawet za ciepło. Przypadkowych kropel nie liczę. Nie liczą się. I wciąż jest dobrze. Tak jak obiecałeś. I znowu nie jest tak dobrze, jak dobrze mogło być.

Bo wiesz, bo tak się składa, że jęczę. Nie jakoś specjalnie głośno, tak sobie zakodowałem, że lepiej być cicho, ale tak dosyć dosadnie. Siedzę i jęczę, że żałuję, że nie ma cię tu, że nie ma mnie też wcale.

Nie, nie, nie. To nie tak. Nic nie działa jak należy. Wszystko powoli, systematycznie ulega zniszczeniu. Po prostu się niszczy. Niszczy i łuszczy. I odpada. Jak martwy naskórek z policzka. To boli, nawet trochę piecze, jęczę jeszcze głośniej, a naskrórek swoje. I nie wiem, naprawdę, czy tego chcę, czy nie. Czy chcesz. Ale na chceniu się może skończyć. I co zrobisz wtedy? Nie będziesz miał swoich pięciu minut, czasem dłużej.

- Ależ nie, Milordzie, tutaj nie możemy, hihihi, proszę zostawić mnie w spokoju, hihihi. Milordzie! Błagam!

- Ależ tak, Milordzie, tutaj to jest nawet wskazane, hihihi, niech mnie pan złapie za pośladek i wiedzie w przestworza, hihihi. Milordzie! Mówię do pana, a pan śpi!

Także to nie jest takie proste. Jak zasypiam, to czasem zdarza mi się powiedzieć parę słów za dużo, ale na to trzeba patrzeć przez pryzmat, bo ja często kalkuję i nie mówię sam przez się, tylko tak jakby z drugiej strony. I to nie wynika z braku uczuć, których u mnie jest raczej nadmiar. Albo niedomiar. Znowu coś, czego nie wiem i nie mogę być pewien. Ludzie będą mnie pytali na ulicy i co im odpowiem?

A kiedy ze sobą rozmawiamy, to nie mam pojęcia co masz na myśli. Bo ja wiem to, że prędzej czy później przyjdzie moment, kiedy będziesz chciał zapłacić rachunek, bo mi nie będzie wypadało zostać jedynie ze szklanką wody mineralnej. Nie chcę tego wiedzieć. Chcę meniski, chcę fali, chcę.

To nie tak, nie tak, nie tak. Ja chcę, chcę, chcę. Zanim wszystko całkowicie się wygazuje, zanim będziemy musieli truć się odpadami. Musisz uwierzyć, że w przeciwnym wypadku nie wyjdzie to na zdrowe ani nam, ani wam, ani nowym nam. Znowu jest za zimno.

A prawda jest taka, że mam Ci do zarzucenia tylko to, że podwyższasz mi poziom cukru we krwi.

show

2010-03-17T16:07:00.003+01:00

Tak, proszę Państwa. Teraz przed Państwem wystąpi On. Ogolony, obdarty ze skóry, pokrojony na małe, kwadratowe kawałeczki. Gotowy do rzucenia na patelnię i smażenia na małym palniku. Stoi sam, proszę Państwa, bo już dawno wszyscy ważni ludzie w jego życiu go opuścili. Początkowo opuszczali Go, proszę Państwa, na kilka sekund, stopniowo zwiększając czas pozostawiania Go bez nich do minut, godzin, tygodni i lat. Ostatnia osoba zostawiła Go, niech spojrzę w moje notatki... tak, proszę Państwa, dokładnie cztery godziny temu. Cztery godziny. Magiczna liczba godzin. Dwieście czterdzieści minut.

Miał w swoim życiu czterech mężczyzn, każdy piękniejszy od drugiego, każdy wyższy, ostatni miał prawie trzy metry wzrostu. Czy mogą to sobie Państwo wyobrazić? Ja nie mogłem dopóki nie zobaczyłem tego olbrzyma. Trzy metry. Ponoć, gdzieś w Nowym Jorku ma zbudowany specjalnie dla siebie apartamentowiec, taki on wysoki. A teraz te mieszkania coraz mniejsze, coraz niższe, bydło trzeba gdzieś upchnąć. Dlaczego nie w szczelinach, w cegłach, czemu nie w szczelinach?

A On stoi teraz przed Państwem, jak już wspomniałem, oczyszczony, po wizycie w wielofunkcyjnym japońskim urządzeniu do oczyszczeń. Bez grudki brudu na sobie, bez okruszka, bez kurzych łapek. Stoi i patrzy Państwu w oczy, ale niech Państwa to nie zwiedzie. Niech państwa nie zwiodą jego smętnie zwisające dłonie i penis wielkości tulipana. Niech Państwu nawet przez myśl nie przejdzie odrobina współczucia dla tej bestii, którą powinno się, zaraz po usmażeniu, grubo poszatkować, odkroić co kościste i upiec w dwustu dwudziestu stopniach. Z nim inaczej nie można postąpić, bo, w przeciwnym wypadku, będą Państwo kolejnym mężczyzną zwiedzionym przez Jego piwne oczy. A z tego co widzę, nikt z Państwa nie przekroczył metra osiemdziesięciu.

A wiecie Państwo, że On ma rodziców? Ma, miał. Opuścili Go na samym początku, praktycznie nigdy Go nie dotknęli. Zamienili go na psa - niemowę, bo taniej im wyszło w ogólnym rozrachunku. Postawcie się teraz Państwo na miejscu Jego rodziców, najlepiej obojga naraz, proszę nie spoglądać z boku. A teraz proszę jeszcze raz na Niego spojrzeć. Co Państwo widzą? Widzę dokładnie to samo, dlatego rzygać mi się chce od tego myślenia, dlatego, proszę Państwa, lepiej nie myśleć, oj nie. Lepiej spojrzeć na Niego ten ostatni raz.

Za kilka chwil pociągnę za dźwignię i nasz bohater spadnie na samo dno bezdennej czeluści. Nigdy więcej nie będą Państwo mieli okazji na Niego spojrzeć, nigdy więcej nie pocałują Go Państwo, nie zapalą z Nim papierosa na schodach, nie będę czuli zapachu Jego potu. I tak nie będzie Państwu tego brakowało, bo przecież mają Państwo, chociażby, własny pot, prawda? Dlatego liczę do trzech.

Mama

2010-03-06T17:37:00.003+01:00

- Kiedyś mnie wołałeś, żebym ci tyłek podtarła, a teraz co? - krzyczała i krzyczała.

Moja matka zawsze miała tendencje do dramatyzowania. Absolutnie zawsze. Stłuczony talerz, złamana ręka, niechciana ciąża. Bez znaczenia, byleby mogła sobie pokrzyczeć, popłakać, porzucać sztućcami.

- Mamo, kocham cię - próbuję wtrącić pomiędzy nożem a widelcem - Dlaczego nie możesz tego zrozumieć?

Nigdy nie mogła tego zrozumieć.

W przedszkolu była najładniejsza na rysunkach. Panie mnie chwaliły, że zawsze umiem dobrać odpowiednią kredkę do koloru włosów mojej mamy. Ona co miesiąc chodziła do fryzjera i naprawdę nigdy nie wychodziła z taką samą fryzurą. A ja byłem mistrzem w dopasowywaniu numerów farb do kolorów kredek. Mimo to, moja matka nigdy nie zabierała swoich portretów do domu.

W podstawówce miałem najgorsze oceny, próbowałem jakoś zwrócić na siebie uwagę. Wchodziłem pod wielkie schody prowadzące na boisko, wyciągałem kawałki gruzu i rysowałem nimi po ścianach. Nic, nie stawiała się na żadne wezwanie dyrekcji. W końcu zacząłem się uczyć. Co mi pozostało?

Najlepiej w liceum zdałem maturę, dostałem kategorię A na poborze, poszedłem na dwa fakultety, a co najważniejsze - wyprowadziłem się do Krakowa.

Początkowo przyjeżdżałem do domu co miesiąc. Po roku podrożały połączenia z północą Polski, przyjeżdżałem albo na święta, albo gdy brakowało mi pieniędzy. Później się zakochałem, przez prawie pół roku nie widziałem swojej matki. W końcu oboje pojechaliśmy ją odwiedzić, ale już wtedy nie za bardzo miałem o czym z mamą rozmawiać, prowadziliśmy całkowicie osobne życia.

Nigdy nie przestałem jej kochać. Po prostu ze sobą nie rozmawialiśmy.

Kochałem ją na pogrzebie ojca, kiedy ona nawet nie dostała kataru od nadmiaru łez. Kochałem ją, gdy postanowiła wyjechać do Stanów na dwa lata. Wróciła po czterech. Kochałem podczas każdego ataku zimy, wielkiej suszy, powodzi tysiąclecia i huraganu Katrina.

Przez ten czas zdążyłem zakochać się jeszcze siedem razy, zawsze miałem z tym problem. Zmieniłem dwa razy pracę i dwa razy psa. To znaczy raz zmieniłem psa na kota, ale ostatecznie stanęło na jakiejś włochatej suce.

Naprawdę próbowałem odbudować nasze relacje. Chciałem odbudować. Chciałem chcieć.

- Gdybyś mnie kochał - powiedziała - nie mieszkałbyś teraz w Krakowie, nie jeździłbyś Fordem Focusem Combi z 2003 roku, nie miałbyś mieszkania z balkonem od wschodu, nie pieprzyłbyś się na swojej skórzanej kanapie każdego cholernego wieczoru z inną panienką. Żeby tylko z panienką. Miłych chłopców też sprowadzasz. Każdy młodszy od ciebie, zawsze gardziłeś zmarszczkami. Masz nadciśnienie i jedną źrenicę większą od drugiej, musisz iść do lekarza. Odkładasz to z tygodnia na tydzień.

Nie spojrzałem na nią. Kocham ją, ale nie byłem w stanie na nią spojrzeć. Zabrałem klucze, wyszedłem. Mama stanęła w drzwiach i oparła się ramieniem o framugę.

- Synku, myślisz, że ja nie wiem? Dlaczgo nie możesz tego zrozumieć? - zapytała, gdy wychodziłem - Ja jestem Twoją matką.

wada

2010-01-16T15:20:00.002+01:00

Jestem nieszczęśliwym człowiekiem. Nieszczęśliwym człowiekiem z wadą wymowy. I nie chodzi o zwykłe seplenienie, brak możliwości wypowiedzenia kilku 'r' z rzędu. To coś o wiele gorszego. To nawet nie jest wada wymowy, to choroba, przypadłość. Kiedy byłem mały, myślałem, że to coś tak strasznego, że nie mogę o tym powiedzieć mamie, coś czego powinienem się bardzo wstydzić. Jakbym stłukł bardzo stary wazon, przechodzący z pokolenia na pokolenie po żeńskiej linii mojej rodziny. Ale to nie był żaden wazon, żaden bibelot. Dzisiaj już tak tego nie widzę, widzę to trochę gorzej. Zawsze kiedy chcę o tym komuś powiedzieć, muszę udawać, że opowiadam jakiś dowcip. Posłuchaj tego:

Przychodzi baba do lekarza i mówi:
- Panie doktorze, nie mogę panu powiedzieć, co mi jest.
Lekarz na nią patrzy, choć wcale nie chce, bo jest już piętnasta i zaraz będzie się zbierał do domu, a tu przychodzi jakaś stara baba z torbą z 'Netto' i zawraca mu dupę, że nie umie wytłumaczyć co jej dolega. Poddaje się jednak, bo składał jakąś pieprzoną przysięgę, że będzie pomagać. W dodatku straszyli go, że jeśli złamie tę przysięgę, to oni będą to wiedzieć, bo wszystkim potencjalnym lekarzom wkładają do głowy małe chipy, które ich kontrolują, dlatego później jest tyle problemów w służbie zdrowia. Wszyscy lekarze próbują się tych chipów pozbyć, ale nie za bardzo im to wychodzi, bo nie wiedzą, gdzie dokładnie te chipy są zlokalizowane, medycyna jest taka sprytna. W każdym razie, skoro baba przyszła, to przecież jej pomoże. Nie daj Boże, jeszcze będzie musiał przez taką babę z torbą z 'Netto' zmieniać przychodnię, w której przyjmuje. A w tej jest mu całkiem dobrze. Płacą nie najgorzej, jeszcze dwustu pacjentów i przejdzie na kontrakt, popołudnia ma jedynie raz w tygodniu, a i święta wolne, bo to taka przychodnia, co w święta odpoczywa. Nie mówiąc o pacjentach, którzy są niezwykle hojni, bo przynoszą to kawkę, to herbatkę, to mielonkę, to śliweczki. Czasem nawet jakiś koniak się trafi, ale wtedy udaje, że nie jest zainteresowany, bo tak wypada. W końcu i tak bierze ten koniaczek, bo pacjent go później przekonuje przez piętnaście minut, a kiedy już myśli, że udaje mu się lekarza przekonać, to on bierze tę butelkę. I wtedy i on ma butelkę, i pacjent ma satysfakcję. Ale czasem, tak jak dzisiaj, gdy ktoś przychodzi na trzy minuty przed końcem pracy i na dodatek pieprzy mu o tym, że nie za bardzo wie, co mu jest, to krew go zalewa. I czasem myśli, żeby pierdolić tę przysięgę, ale później schodzi na ziemię, sztucznie się uśmiecha i pyta:
- Proszę mi powiedzieć, łaskawa pani, co pani dolega.
- Nie mogę panu powiedzieć co mi jest, pomoże mi pan?
Wtedy lekarz nie wytrzymał. W lewym oku pękła mu żyłka, a prawe nerwowo zaczęło mrugać. Spojrzał na zegarek, dwie po trzeciej, powinien już siedzieć w swoim Lexusie i napawać się zapachem świeżo odkurzonych dywaników. Ale nie, przychodzi taka stara pizda i zaczyna pierdolić. Wziął do ręki długopis i nerwowo zaczął rysować kółeczka na receptach.
- Proszę siąść i wytłumaczyć mi co panią boli, jak bardzo, czy ma pani kaszel, katar czy Bóg wie co innego! - wykrzyknął, odsapnął i zamknął oczy.
- Ale właśnie o to chodzi, błagam, niech mi pan pomoże.
"Czy to ja mam coś z głową, czy ona?" pomyślał lekarz i polecił babie z torbą z 'Netto', żeby kupiła sobie Rutinoscorbin, a na pewno poczuje się lepiej.
- Jest pan pewien? - zapytała.
- Na sto procent! - odpowiedział, odprowadził ją do drzwi i zatrzasnął je jak tylko wyszła.
Na to słychać głos baby zza drzwi:
- Spierdalaj pan, taki z pana lekarz jak z koziej dupy bibuła.

Wiem, trochę wulgarne i w ogóle nie śmieszne. Ale to jedyna droga żebym ci opowiedział co mi jest. Teraz wyobraź sobie, że to ty masz Lexusa, dywaniki, koniaczek i mielonkę. A ja wracam z zakupów z 'Netto' i czuję, że zaraz pękną mi uszy przy torbie.

Ten

2010-01-12T17:33:00.002+01:00

Nie umiem rozmawiać z Tym Człowiekiem.

Czegokolwiek nie dotknę, za cokolwiek się nie wezmę i tak jest źle. I będzie źle. I ta cała miłość, tak cholernie przereklamowana miłość już nie daje rady, nie zatuszuje tego całego bólu jaki Ten Człowiek mi sprawia. Ten Człowiek nie wie tak naprawdę, czego chcę, tak myślę. A nawet gdyby wiedział, to nic by w tym kierunku nie zrobił. Ten Człowiek może mnie czasem trochę kocha, ale tylko wtedy, kiedy ktoś musi zrobić herbatę, albo popatrzeć jak się goli, bo Ten Człowiek nie ma zielonego pojęcia o uczuciach, takich prawdziwych. Poza tym, jakie pojęcie o uczuciach może mieć Ten Człowiek, który pół życia spędził, nie wiedząc w czym tkwi, w jakim bagnie i nie ma już dla mnie znaczenia, kiedy Ten Człowiek mówi mi, że mnie kocha, że chce ze mną spać, że znalazł dla mnie pracę, że stara się jak może, a ja go nie doceniam. Gdyby Ten Człowiek był doceniany, to przecież nie byłoby tak, jak jest. A koń jaki jest każdy widzi. Ja muszę powstrzymywać nas oboje od łez, kiedy się kłócimy albo kiedy nawet zwyczajnie rozmawiamy, bo Ten Człowiek ma całe życie zły humor, a zły humor to też moje drugie imię.

A gdyby tak się rozstać i już nigdy więcej na siebie nie spojrzeć?

Nie da się, za wiele dla mnie znaczy, bo to nie jest jakaś tam szkatułka, którą postawię na kominku, na którą sobie popatrzę od czasu do czasu, którą od czasu do czasu odkurzę, którą za jakiś czas zrzucę na podłogę, bo nie chcę jej oddawać biednym, bo po cholerę biednym szkatułka, która dla mnie znaczy tak dużo. A Ten Człowiek znaczy dla mnie jeszcze więcej.

Znaczył, bo dawno mnie nie widział.

Ten Człowiek widuje mnie raz na jakiś czas i naprawdę nie interesują mnie jego monologi na temat jego byłych, niedoszłych, przyszłych, niebyłych, męskoosobowych, żeńskoosobowych, psów, królików, hodowli bydła czy rozpylania pestycydów na polu ziemniaków jego dziadka. Z drugiej strony ja nie umiem z nim rozmawiać, jak z człowiekiem.

To nie jest normalne, czy jest? Poza tym, czy ja jestem tylko wtedy, kiedy on tego chce? Ten Człowiek nie jest w stanie pojąć, że inni normalnie żyją, gdy on się odwróci. Czy to plecami do nich, czy od nich.

Zbyt

2010-01-05T17:43:00.004+01:00

Cześć, jestem Jerry. (Cześć, Jerry). Mam dwadzieścia dziewięć lat. (Wyglądasz na więcej, Jerry). Wiem, wyglądam na więcej i pewnie myślicie sobie: ten facet mówi, że ma dwadzieścia dziewięć lat dlatego, że tylko do tylu umie liczyć. (Nieprawda, Jerry). (Rozluźnij się, Jerry). (Jerry, jesteś wśród swoich). Dzięki chłopaki. Właśnie w takich momentach cieszę się, że jestem facetem. (Brawo! Brawo!).

Tak więc, jestem Jerry, mam dwadzieścia dziewięć lat, wyglądam na trzydzieści dziewięć i przyszedłem tutaj, żeby opowiedzieć wam swoją historię. (Słuchamy cię, Jerry). (Nie bój się, Jerry).

Mój ojciec zmarł w moje piąte urodziny. To była moja najlepsza impreza urodzinowa w życiu. Amerykański styl, 'garden-party'. Basen, dzieciaki, prezenty, klaun z wielkim czerwonym nosem i śmierć ojca.

Matka szybko znalazła zastępstwo, Harry był fajny. Lubiłem go, bo miał kolekcję plastikowych żołnierzyków. Spędzałem z nimi mało czasu, większość przesiedziałem w wielkim rowie w skarpie za domem. Kiedy inne dzieci bawiły się w policjantów i złodziei, Romeo i Julię, Thelmę i Louise, ja siedziałem w rowie i patrzyłem na miasto w oddali. Przysiągłem sobie, że w przyszłości rzucę te przedmieścia w kąt i zamieszkam w penthousie w centrum jakiejś metropolii.

Po kilkunastu latach poszedłem do szkoły aktorskiej. Początkowo dojeżdżałem do niej z mojej wsi, ale na trzecim roku dostałem stypendium i wynająłem kawalerkę w centrum miasta. Dojazd metrem na uczelnię trwał piętnaście minut, potem aleją Waszyngtona w stronę obwodnicy i już. Po siedmiu latach skończyłem szkołę z wyróżnieniem i dostałem propozycję pracy w małym teatrze w Londynie. Pomyślałem, że w Stanach nic mnie już nie spotka i postanowiłem polecieć do Europy.

Teatr rzeczywiście był mały, ale z czasem rozrósł się, stając się jednym z największych, a na pewno jednym z najlepszych na Wyspach. Stojąc na scenie nie musiałem udawać siebie. Byłem kim mi kazano, ale byłem tym kimś naprawdę. Najtrudniej zawsze jest grać najbardziej naturalne dla siebie sceny. Grałem więc zboczeńców, psychopatów i polityków.

Po jednej ze sztuk podeszła do mnie moja asystentka i powiedziała, że jakaś kobieta kazała przekazać mi tę karteczkę. Wziąłem od Jane skrawek papieru, na którym było napisane: St. Jacob, 10 AM. Pierwszy raz spotkałem się z przypadkiem kiedy kobieta zaprasza na posiłek do knajpy. W dodatku nie na kolację, ale na śniadanie. Rano nigdy nie miałem nic do roboty, więc postanowiłem skorzystać z okazji. Nie liczyłem na wiele.

Śniadanie było wyśmienite, znam zresztą szefa ze Świętego Jakuba. Podczas dwugodzinnego spotkania dowiedziałem się od niej, że ma na imię Beth, jest dziennikarką jakiejś tam regionalnej edycji The Times, czy coś takiego, że nigdy nie nosi obcasów i uwielbia teatr. Zamieniliśmy ze sobą może sześć, może siedem zdań. A ja się zakochałem. Zresztą, nigdy nie widzieliście takich oczu jak jej.

Były wielkie. Tęczówki od zewnątrz ciemne stopniowo jaśniały, aż przy źrenicy stawały się wręcz białe. Po śniadaniu odprowadziłem ją do taksówki. Kiedy licznik już bił, zdążyliśmy tylko wymienić się numerami telefonów. Obiecała, że zadzwoni.

Zadzwoniła, dwa dni później przyszła na śniadanie. Uczucie się rozwinęło, mieliśmy życie jak w amerykańskim sitcomie o wyższych sferach. Było fantastycznie. Lodówka zawsze pełna Philadelphii, Guinessa i żółtego sera. Łóżko było wodne, a pościel jedwabna. Zacząłem się wreszcie normalnie ubierać, zacząłem do niej pasować. Wszystko było jak w bajce. Do momentu, kiedy Beth zginęła. Moi kumple żartowali później, że w każdym pubie powinny być plastikowe kubeczki, specjalnie dla mnie, bo kiedy mam szkło w ręce, to giną niewinne kobiety.

I co myślicie? (Jerry, to normalne). (Ona nie była dla ciebie, Jerry). (Od początku wiedziałem, że to zdzira, Jerry). Ona nie była zdzirą. To nawet nie chodzi o to, że jej nie kochałem. Bardzo ją kochałem. I ona też mnie bardzo kochała. Bardzo! (Znamy to, Jerry). (Widać tak musiało być, Jerry). Kochała mnie aż za bardzo. To było zbyt idealne. Ja po prostu nie jestem przyzwyczajony do idealnego życia. A z nią takie było. Ja musiałem coś popsuć, bo inaczej zdechłbym w naszym apartamencie na dwunastym piętrze. (Wiemy, Jerry). (Przecież nikt cię nie wini, Jerry). Dzięki chłopaki. Wiedziałem, że znajdę tutaj kogoś, kto mi pomoże. (Przychodź częściej, Jerry). (Brawa dla ciebie, Jerry). (Następnym razem weź tylko paluszki, Jerry).

Zanim

2009-12-30T13:23:00.002+01:00

Budzę się rano i uśmiecham się do siebie. Chcesz tego, czy nie - też witasz mnie uśmiechem. Nawet jeśli nie jest Ci wcale do śmiechu, bo przecież każdy może mieć taki trochę gorszy dzień, prawda? Specjalnie warto używać słowa 'gorszy' zamiast 'zły', bo wtedy będzie on po prostu gorszy, nigdy zły. Potem jest tak, że zaczynam kopać ścianę, która jak na złość nie ma łaskotek i nawet w małym calu nie przypomina mi o tym, że śmierdzę przetrawionym alkoholem. Ale czy to ma jakieś znaczenie? Potem puszczam jeszcze raz tę samą piosenkę, co wcześniej, bo ona jest taka jak być powinna. Patrzę trochę jak się uśmiechasz, idę umyć zęby, patrzę jak spoglądasz w próżnię, idę umyć głowę, patrzę jak śmiesznie wystają Ci kości. A potem widzę jak się uśmiechasz, jak spoglądasz w próżnię, jak śmiesznie wystają Ci kości. Potem zaczyna to do mnie docierać, a na koniec sam już nie wiem czy śmiać się, czy płakać, bo przerasta mnie to z wielu stron i wcale nie podoba mi się to, że idziesz tam, a nie tu. I to nie jest tak, że tu nie ma dla Ciebie miejsca. Wiesz, materac ma dziewięćdziesiąt centymetrów, ale przecież... no zresztą nieważne. To nie jest tak, że miejsca nie ma. Tam też jest miejsce, na pewno. I to sporo więcej, i materac szerszy. Bo to wszystko może być zwykłym fotomontażem. I tak jest z nami. Z nami?

Potem Ty robisz coś, ja robię co nieco, w międzyczasie widzimy się trzy, maksymalnie cztery razy. Raczej nieświadomie. I raczej nie do końca. Ale oboje dobrze wiemy, że się widujemy. Widzimy się. Przestajemy się oglądać, zaczynamy siebie prosić. O siebie. Potem znowu przychodzi coś, na co się czeka, tak jak na święta, choć to przecież zły przykład, dobrze to wiem. I proszę, proszę, proszę. Nigdy, nigdy żadnej koronkowej, żadnych firanek i żadnego Action - Mana. Musisz mi to obiecać, po prostu. I chociaż zapewniłeś, że mnie odchudzisz, że zniknie ten czterdziestolatek, to przecież nie o to mi chodzi, żeby zniknąć, tylko o to, żebyś musiał spędzić więcej czasu nade mną. A ja już nie muszę patrzeć na wódkę, nie muszę widzieć kobiet z bochenkami chleba, kobiet z pudlami w klatkach. I chcę tylko mieć czkawkę. A potem siąść w tym barze, nie-barze i pooddychać, potworzyć próżnię. I nie wracać. Tutaj. I nigdy nie myślałem, że tak strasznie będzie mnie ciągnąć tam, gdzie mnie już nie ciągnie od bardzo dawna.

Potem jakieś mieszkanie, jakaś podłoga, jakieś ściany, jacyś ludzie, jakaś kuchnia. Wyjdziesz, wrócisz. A ja poczekam. I muzyka. I muzyka.

Życie

2009-12-17T15:09:00.001+01:00

Jedzenie malin prawie wszystkim uchodzi na sucho. To przecież nie obieranie kiwi, które raczej zawsze kończy się trzema szwami tu i ówdzie, tu i tam. Musisz wiedzieć, że obierając kiwi, zaczynasz od jaśniejszej strony. Obierasz pod włos, bezlitośnie, bezszelestnie.

No i czaisz on mi powiedział że czaisz ta Lidka to jest fajna dupa a to nieprawda banialuki syryjskie po prostu mówię ci poza tym jemu już tak strasznie szumiało w głowie że nie kontaktował za bardzo co jest pięć no i mówię mu czaisz że to nie to co on myśli że ona pracuje dupą że jej życie oparte jest na robieniu lasek przypadkowym menedżerom i w ogóle wszystkim dużym chujom z całego menedżmentu tej takiej firmy fonograficznej no tej bi em dżi no i czaisz on mnie po prostu pierdolnął w brzuch tak że mi zamigotało całe życie przed oczami i nie wiedziałam co robić ale heca no nie?

Koty są cwane. Najpierw podchodzą do ciebie, kiedy zakładasz nogę na nogę. Ocierają się o twoją stopę, jak gdyby nigdy nic. Jest fajnie. Potem zostawiają sierść na nogawkach twoich ulubionych spodni, a na koniec najzwyczajniej w świecie wbijają w twoje udo swoje pazury i jeszcze żądają mleka. Nie chcesz kotka?

Wzięłam wytarłam ten nóż w jakąś szmatę bo leżała koło mnie i wrzuciłam do odry potem poszłam między worki z nawozem sztucznym bo strasznie ryczałam jak głupia czaisz i wyglądałam pewnie jeszcze gorzej od tego kolesia no ale powiedz mi przecież Lidka to nie jest fajna dupa czy jest nie jest no właśnie nie jest też tak myślałam no i jak on czaisz mnie pierdolnął w brzuch to ja pomyślałam o nie ty frajerze nie ujdzie ci to na sucho i wzięłam ten jego scyzoryk taki co nosił dla szpanu w tylnej kieszeni myślał że każda jego i siedziałam czaisz na tych workach i ryczałam jak głupia ryczałam ale już go nie ma nie ma go głupia on nie istnieje rozumiesz nie istnieje nigdy nie istniał nigdy kurwa!

Albo taki pająk. Idzie po kafelkach przy kominku i, niczego się nie spodziewając, nagle budzi się na podeszwie twojego kapcia, który przywiozła ci babcia z Żuław. Idziesz przez pół mieszkania do uchylnego okna, po drodze zastanawiając się: "Dobić, czy nie?". Postanawiasz darować mu życie i wyrzucasz go na dwór.

Nie nie już mi przeszło nawet całkiem czaisz szybko.

zwykle

2009-12-04T12:31:00.001+01:00

Nie rozumiem naszego postępowania. Widzimy się raz w tygodniu, zawsze w niedzielę, zawsze między dwunastą a piętnastą. Mniej więcej trzy godziny, nigdy ponad to. Łapiesz mnie za tyłek, ja Ciebie za słówka. Opieramy się o wszystkie żółte barierki w mieście. Jeździmy tramwajami z Pomorzan na Pomorzany, tylko po to, żeby popatrzeć na nasze nowe mieszkanie. Mamy trzy godziny dla siebie, a spędzamy je w komunikacji miejskiej. Stoimy przez kwadrans na postoju taksówek, zastanawiając się, którą wybrać. Patrz - na niebie są dzisiaj gwiazdy. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięćdziesięćjedenaście. Jedenaście gwiazd. To o dwie więcej niż wczoraj.

Jeżeli kupisz mi paczkę cukierków, ja pokażę Ci moje ramiona. Potem zdejmiesz spodnie, ja zagotuję wodę na herbatę, siądziemy w jednym fotelu i włączymy projektor marzeń. To Ty, a to ja. Za trzy lata. Po trzech latach będziemy mieć kryzys, po pięciu się rozstaniemy, po pięciu i pół do siebie wrócimy, po ośmiu urodzi się nam pierwszy syn, po trzynastu drugi, po piętnastu córka. Będziemy z nimi spać w jednym łóżku, magisterium i praca na obcasach. Jeżeli kupisz tylko batona, zginiemy następnego dnia. Zawsze bierz cukierki. Zawsze.

Dwa tysiące gwiazd

2009-11-22T16:30:00.001+01:00

- Bo to nie jest tak jak myślisz - powiedziała i usiadła na najwyższym stopniu - to nie tak jak myślisz, oczywiście zakładając, że myślisz. Nie możesz tak po prostu wychodzić z domu, nic nie mówiąc trzasnąć drzwiami czy coś. Rozumiesz?

Westchnęła głęboko i popatrzyła przed siebie. Na niebie była w stanie znaleźć dwa tysiące gwiazd, z czego, z tego co wiedziała, żadna mogła już nie istnieć, bo wybuch, bo coś tam, bo daleko.

- Kiedy tak trzasnąłem drzwiami, pomyślałem od razu że robię coś źle - odparł cicho, jakby bał się, że zagłuszy jej myśli. Nie wiedział, że jej myśli były dolby surround, a jego słuchała brzuchem, a nie uchem.

- Nic się nie stało, naprawdę - tym razem ona szepnęła.

Posiedzieli na tych schodach jeszcze kilka minut i wrócili do mieszkania. Ich weranda była bardzo ustronna, bo ten Niemiec co budował ten dom był mądry i od ulicy sadził drzewa, a od podwórza je ścinał.

Drzewa się ścina od podwórza, bo wtedy można z nich zrobić werandę.

Włączyli telewizor, wyłączyli głos i pomyśleli, że nie może być za cicho.

- Bo wiesz - powiedział jak tylko odłożył pilota - bo ja staram się sobie ciebie nie wyobrażać, nie wyobrażać na tobie, ja nie mogę tak po prostu kłaść się wieczorem do łóżka z myślą, że jutro wstaniesz, pójdziesz do pracy, wrócisz i położysz się spać. Po prostu nie mogę, a moja wyobraźnia jest bujna. Może trochę zbyt wybujała, ale bardzo ją lubię. I kiedy leżę w łóżku sam, sam jak palec, samiuteńki, to staram się wyobrażać sobie pędzącą karetkę albo zepsute serwery w największych bankach świata albo nawet ścinanie żywopłotu wzdłuż alei Niepodległości. Żeby tylko nie myśleć o tobie. I wtedy, gdy trzasnąłem drzwiami, to nie ze złych intencji, rozumiesz?

- Rozumiem - powiedziała i włączyła głos w telewizorze, bo nie mogła tego słuchać. Wolała posłuchać o informatykach z Polski którzy ratują serwery w AIG banku. Z jednym z nich chodziła kiedyś do liceum.

Graff

2009-11-19T23:08:00.003+01:00

Graff. Nie był sam, o nie. Wychodzili razem nocami. Ich życie opierało się na systemie 24/7. Dwadzieścia cztery godziny funkcjonowania, siedem godzin snu. Graff wychodził z tego gładko, nie miał nigdy cieni pod oczami. Miał za to długie rzęsy, których zazdrościły mu wszystkie dziewczyny z roku.

Dwa razy dziennie brał prysznic, pięć razy dziennie jadł, trzy razy dziennie oddawał mocz.

Jego najlepszym przyjacielem był żółw - Łysy. Łysy go rozumiał, Łysy go słuchał, do Łysego docierało, żeby nie srał pod siebie. I tak srał, ale Graff wiedział, że jego żółw przyswoił jego rozkazy.

Produkcja - Defekacja - Masturbacja.

Wiesz jak jest. Wychodzisz na miasto, kupujesz kilogram pomidorów, znajdujesz największy filar utrzymujący trasę wylotową z twojego miasta i napierdalasz. Napierdalasz ile wlezie.

Kilogram pomidorów kończy się w minutę czterdzieści. Czasem wcześniej. Schodzisz z wyspy, wracasz do warzywniaka i kupujesz dwie główki kapusty. Białą i czerwoną. Wracasz pod filar, zgarniasz nogą najbliższe resztki pomidorów, odsuwasz się i ponownie napierdalasz. Ile tchu, ile krwi.

Dwie główki to niedużo, dziesięć sekund. Z mierzeniem odległości jednym okiem.

Trzynastego sierpnia Graff wracał do domu bardzo wcześnie, około piątej rano. Pierwszy tramwaj, drugi wagon, trzecia panna w tym tygodniu. Jeżeli świat był płaski i podtrzymywały go ogromne słonie, to nazywały się one: Sex, Tequila, Pall Mall i Rock. Zastanawiały go jedynie dwie rzeczy: o której porze zaczyna robotę kontrola biletów i po co nam to wszystko. Nie należał do pokolenia jebanych introwertyków, którzy najchętniej zamknęliby się sami ze sobą na cztery spusty. Nie był też z tych co to do każdego po chuj. Lubił to co robił i żył tym co lubił. Dochodziła pierwsza, ta około południa, wszedł do mieszkania, włączył płytę Kate Bush, siadł w fotelu i powiedział na głos, że musi sprawić sobie nowe mieszkanie.

Wiesz jak jest. Najpierw wielkie ach i och. Jaki jesteś piękny. Jaki przystojny. Słyszysz to już czterdziesty ósmy raz. Wszyscy podziwiają, w kolejności, twoje włosy, twoje dłonie, twój płaszcz i na koniec buty. Uśmiechasz się, w głębi duszy obmyślając najprostszy plan ewakuacji. Zazwyczaj ci się nie udaje, lądujesz na hokerze i spędzasz tam resztę wieczoru. Potem scenariusze bywają różne, ale puenta jest zawsze taka sama - obce mieszkanie, obca tapeta, obca pościel i obce dłonie na twoich pośladkach.

Czy ktoś kiedykolwiek pomyślał o tobie? Pieprzeni egoiści. Nawet nie wiedzą jaki masz kolor oczu.

Graff chciał tylko jednego.

Panna

2009-11-08T14:40:00.001+01:00

Była okrutna. Mieszała w umysłach różnych takich chłopców z siłą wiatraków, których zdjęcia trzymam nad łóżkiem w sypialni. Byłem jednym z takich chłopców.

Poszedłem jak co czwartek do kina, w czwartki są zawsze puste sale. Trzeba jedynie wiedzieć na jakie seanse chodzić. Oczywiście, najlepiej na takie, które dzień później zdejmują z ekranów. Rozsiadam się wtedy wygodnie w ostatnim rzędzie, kładę nogi na oparciu fotela przede mną i otwieram wielką paczkę karmelowych cukierków. Kocham karmelowe cukierki. Przypominają mi zawsze czasy, kiedy jeździłem do Kielc. Udawałem, że idę do kościoła, a tak naprawdę kupowałem worek z karmelkami i szedłem na Kadzielnię.

W ten czwartek, kiedy Ją poznałem, grali ostatni dzień 'Zgromadzenie'. Taki tam horror, beznadziejna fabuła. Christinę Ricci śledzą dziwne typy. Pieprzenie kotka za pomocą cyferblatu. Miałem zły dzień. Pokłóciłem się z rodzicami, byłem w trakcie przygotowań do egzaminu z filozofii. Jednak czwartek to czwartek, kino było moim nałogiem. Liczyłem na to, że sala będzie pusta. Nie była. Wszedłem jak zwykle około trzeciego zwiastuna, Ona już siedziała. Ostatni rząd, zaraz przy ścianie. Przechodząc obok, uśmiechnąłem się fałszywie. Odwzajemniła mój uśmiech. W momencie, kiedy napisy u dołu ekranu oznajmiały tytuł filmu, otworzyłem paczkę z cukierkami. Szelest trochę zagłuszył mroczną muzykę, współtowarzyszka seansu spojrzała na mnie pogardliwie. Po chwili jednak zagryzła dolną wargę i przesiadła się na miejsce obok mnie. Rozproszyła mnie, bo musiałem sprzątnąć swoją kurtkę i torbę.

Rano powiedziała, że mam sobie iść, że nie ma zwyczaju sypiać z gówniarzami, że mam nikomu nie mówić. Próbowałem zebrać myśli. Była boska. Stała naprzeciw mnie, naga, nagusieńka. Oparła się o framugę, zapaliła papierosa i powiedziała, że mam spieprzać, bo ma w szafie ciężki gumowy młotek, który zrobi mi krzywdę i nie zostawi śladów.

Kiedy zakładałem spodnie zobaczyłem stojące na komodzie zdjęcia w przezroczystych ramkach. Na każdym z nich leżący na łóżku nagi facet. Przybierali różne pozy, najczęściej embrionalne, rzadziej rozkładali się na całym materacu. Na głowach mieli zazwyczaj poduszki. Jeśli ich nie było, wtedy na miejscu ich twarzy, była głowa jakiejś postaci z kreskówki - Kaczora Donalda albo Garfielda.

Kiedy zawiązywałem krawat wiedziałem już, że w przeciągu kilku dni moje ciało znajdzie się na nowym zdjęciu, w nowej przezroczystej ramce, w otoczeniu mniej lub bardziej seksownych ciał innych panów.

Zamykając za mną drzwi, powiedziała, że jej przykro, że tak już ma, że to jest jak zbieranie znaczków. Uwierzyłem, kto by jej nie uwierzył.

09-09-2008

Berlin

2009-11-05T15:42:00.000+01:00

Centrum wszechświata. Metropoliocentryzm. Kręcisz się wokół niego, sztuczny satelita. Czy jesteś w stanie wyjść w piątek wieczorem i wrócić w niedzielę rano, nie myśląc o tym dokąd idziesz?

Spoglądasz w prawo i widzisz idealnego mężczyznę, z idealną twarzą, policzkami pokrytymi idealnym zarostem. On patrzy Ci głęboko w oczy i widzi Twoje prawdziwe oblicze. Ty patrzysz na jego usta, które krzyczą w języku, który rozumiesz, choć go nie znasz. Wykrzykują: "Mieszkam przy Friedrichstrasse, mam w domu wielką drapaczkę do pleców i dwa budynie w lodówce. Pod szyją zawiązałem wąski krawat, żebym nie przyswajał zbyt dużo tlenu. Chodź do mnie, a zobaczysz, że życie w tym mieście to nie tylko Starbucks i S25 nocą." Wzdrygasz się na samą myśl o minimalistycznym M3 z zaledwie kilkoma prostymi kątami, z czego dwa to kanty poduszki. Odwracasz się na pięcie i patrzysz w lewo. Idealna kobieta, z idealną fryzurą, w idealnych butach na wysokim obcasie spogląda w Twoją stronę zza doryckiej kolumny. Zaprasza Cię do muzeum, a Ty chętnie przystajesz na propozycję. Noc spędzasz pośród imitacji bomb atomowych, echa, którego brzmienie przypomina Ci, że masz oddać przyjacielowi płytę Kraftwerk. Kiedy ona udaje, że nie widzi, spoglądasz ukradkiem na jej kości policzkowe i marzysz o nich, nie myśląc o niczym innym. Świat zaczyna wirować, grochy na jej spódnicy uciekają pomiędzy samochodami. Mężczyzna z sygnalizatora świetlnego chyli czoła spod kapelusza, a Ty zatapiasz się w światłocieniach, których spektakl trwa na jej skórze.

Tak mija Ci czas, pośród wszystkich kolorów świata. Skrywasz się w cieniu, albo w oślepiającym blasku. Nie lubisz jedynie tego zapachu. Ten zapach, to rzeka, od tafli której odbija się dźwięk saksofonu.

Wojna z Bogiem

2009-11-04T19:46:00.000+01:00

Trafiłem do nieba. Tak głosiła tabliczka nad miedzianą bramą, z której odpadały płaty szaro-srebrnej farby. Stałem prawie nagi, miałem na sobie jedynie śnieżnobiałe slipy. Wejście odgrodziła mi dwuipółmetrowa postać, coś jakby anioł. Gestem dłoni wskazał mi kierunek. Było przeraźliwie jasno. Miałem wrażenie, że znajduję się w ogromnym pokoju, którego ściany, podłoga i sufit były wielkimi prostokątnymi pudełkami z żarówkami w środku. Jakby połączenie sali operacyjnej, domu wariatów i gabinetu dentystycznego. Nawet pachniało mieszanką amalgamatu i strachu. Jedynym elementem wybijającym się z tła była brama, ale i ona powoli zanikała we mgle.

Po kilkuset krokach zauważyłem nieduży, bladozielony stolik do kawy i dwa taborety w tej samej tonacji. Na stoliku stały dwa duże kieliszki wypełnione do połowy czerwonym winem. Postać dała znak, że mam usiąść, więc usiadłem. Zostałem sam. Minęło trochę czasu. Nie wiem ile. Nie miałem punktu odniesienia. Niedaleko dostrzegłem starca w białym szlafroku. Im był bliżej mnie, tym więcej zmarszczek dało się zauważyć. Były wszędzie. Najwięcej na dłoniach i twarzy. Chciałem coś powiedzieć, ale nie dałem rady wykrztusić słowa. Starzec usiadł na drugim taborecie, drżącą ręką sięgnął po kieliszek, wypił całe wino, odstawił, odchrząknął i zaczął śpiewać.

Nie był to najpiękniejszy tenor jaki w życiu słyszałem. Trochę fałszował w górnych partiach, ale nie chciałem psuć miłej atmosfery. Biorąc jeszcze pod uwagę, że w trakcie jego śpiewu ja subtelnie wychyliłem trzy kieliszki wina… Próbowałem sobie przypomnieć tytuł utworu, który wykonywał pan pomarszczony. Brzmiało to trochę jak 'Guovssahasaid Ajagattis' Marie Boine, albo 'Svefn-g-englar' Sigur Rós, tyle że w niskiej tonacji.

Kiedy skończył śpiewać, zapytałem go, czy umarłem. Odpowiedział, że jestem na skraju przepaści. Stoję na skale życia nad otchłanią śmierci. Urocza metafora. Starzec oznajmił mi, że uderzył we mnie piorun podczas spaceru po polu zbożowym. Nic takiego nie pamiętałem, ale odrobina wina zaczynała już mi mieszać fakty. Zapytałem, co muszę zrobić, żeby z powrotem trafić do rzeczywistości, bo trochę marznę w samych majtkach. Staruszek sięgnął do kieszeni szlafroka i wyciągnął talię kart. Powiedział mi, że zagramy. Spytałem w co. Odparł, że w wojnę. Podał mi talię i kazał potasować. Uprzejmie to zrobiłem i oddałem mu stos, a on podzielił go na dwie części i położył na bladozielonym stoliku.

Mój ruch. Dwójka pik przeciwko jego dziesiątce kier. Krok po kroku, stosiki po obu stronach rosły. Po kilkudziesięciu chwilach intensywnej gry, mój oponent zaczął stopniowo powiększać swój karciany dobytek. Pozostało mi w ręku 6 kart. W duszy modliłem się do boga o pomoc. Starzec popatrzył na mnie i odparł, abym nie przeszkadzał mu teraz, uśmiechnął się i mrugnął lewym okiem. Zacząłem wygrywać. Po szybkiej partii, miałem już wszystkie karty po swojej stronie.

Pan pomarszczony wstał, chrząknął i klnąc, kopnął taboret. Kazał mi zejść ze swoich oczu i ubrać się, bo nie stanowię ciekawego landszaftu. Poszedłem przed siebie, nie wiedząc czy dobrze obrałem kierunek. Kiedy zobaczyłem szaro-srebrną, miedzianą bramę zdałem sobie sprawę, że od odejścia od stolika nie oddychałem i wziąłem dopiero pierwszy wdech. Przeszedłem pomiędzy słupami rozglądając się nerwowo na boki. Odwróciłem się i ujrzałem tego samego, dwuipółmetrowego anioła z jednym skrzydłem. Pomachałem mu, ale ten tylko kichnął. Zamknąłem oczy, a kiedy je otworzyłem byłem w wielkiej sali, w której pachniało amalgamatem. Byłem w pidżamie w błękitne paski. Zamknąłem znowu oczy, ale usłyszałem tylko głuche chrząknięcie. Nie zdawałem sobie chyba jeszcze sprawy, że grałem w karty z Bogiem. Na pewno nie dopuszczałem do siebie myśli, że wygrałem.

18.01.2008

Twister

2009-11-02T21:03:00.000+01:00

Lewa noga na zielone.

Kawiarnia. Siedzę sam przy stoliku. Czytam rzeczpospolitą. Czarna marynarka ze złotą nicią. Pod szyją czarny krawat. Pod krawatem czerwona koszula. Czuję na plecach wzrok. Nie lubię czuć na sobie nieznanych zmysłów. Czuję jak przesuwa się na kark. Przeszywa mnie. Tak jak dreszcz, który nagle się pojawił. Mrowienie w lewej nodze. Barman włącza tango. Minimalnie odwracam głowę. Patrzę maksymalnie w lewo. Widzę cię. Przewracam stronę. Czy ja czytam ogłoszenia o nieruchomościach? Zrobić wrażenie. Przewracam dalej. Gospodarka. Może być. Poprawiam krawat. Chyba mam za ciasny kołnierzyk. Rozpinam najwyższy guzik. Odkładam gazetę. Sprawdzam godzinę. Znowu poprawiam krawat. Wstaję. Podchodzę do wieszaka. Zawiązuję szalik. Zakładam płaszcz. Nachalnie wpatrujesz się w moje oczy. Nie odwracam wzroku. Poprawiam krawat. Podnoszę jedną brew. Z łoskotem odkładasz filiżankę. Idziesz w moim kierunku. Nieustannie patrzymy sobie w oczy. Z szyderczym uśmiechem mijasz mnie. Mój wzrok za tobą podąża. Nie odwracam głowy. Czuję twoją dłoń na moim udzie. I ten zapach.

Prawa noga na żółte.

Masz ciepłą dłoń. Szczególnie w mojej tylnej kieszeni. Wyciągasz ją razem z kluczami od samochodu. Otwierasz go. Odprowadzam cię wzrokiem do drzwi pasażera. Wsiadam. Najmocniej jak potrafię trzaskam drzwiami. Nie wymieniliśmy ani jednego słowa. Wkładam kluczyk do stacyjki. Przekręcam. Pisk opon. Ulica. Ciemny asfalt. Mrugające żółte światła. Dwójka. Trójka. Czwórka. Kładziesz swoją rękę na mojej. Lekko tracę panowanie nad kierownicą. Już lepiej. Przesuwasz się w górę aż po łokieć. Bliskość. Ramię. Dochodzisz do karku. Muskasz szyję i przenosisz się na żebra. Sto sześćdziesiąt uderzeń na minutę. Brzuch. Kość biodrowa. Udo. Masz ciepłą dłoń. Zaczynam się pocić. Poprawiam krawat. Odchrząkuję. Patrzę to na ciebie, to na drogę. Czuję jak rozszerzają mi się źrenicę. Widzę jak zwężają się twoje. Zjeżdżam na prawy pas. Odrzuca cię w tym samym kierunku. Twój uśmiech staje się jeszcze bardziej intrygujący. Pisk opon. Budynek mieszkalny. Nerwowo szukam kluczy. Nie mogę trafić w dziurkę. Mam mokre dłonie. Twoja czarna sukienka delikatnie marszczy się na biodrach. Z impetem otwieram drzwi. Z jeszcze większym je zamykam. Twój ruch.

Lewa ręka na niebieskie.

Czterdziestowatowa żarówka. Przyciemniona. Pod drzwiami leży mój płaszcz. Na klamce bezwładnie wisi szalik. Pod ścianą jedna z twoich szpilek. Pod równoległą ścianą para moich butów. W powietrzu czuć podniecenie. Po prawo kuchnia. Na zlewie leży czarny, męski pasek ze srebrną klamrą. Druga szpilka oparła się o kuchenkę. Na koszu na śmieci ciemne spodnie. W lewo do salonu. Dużo szkła. Szkła i metalu. Na stoliku do kawy leży czarna marynarka. W złotej nici odbija się delikatne światło żarówki. Na metaliczno-szarej kanapie z ikei leży krawat i dwa czarne guziki. Dziwne wgniecenie w jednym rogu. Odbicie ust na oparciu. Na szklano-metalowych schodach cieliste pończochy i para skarpetek. Strącona świeczka leży na podłodze dwanaście stopni niżej. Na barierce u góry czerwona koszula bez dwóch guzików. Na wprost sypialnia. W futrynie leży czarna sukienka. Delikatnie pomarszczona na boku. Pomiędzy szczeblami w ramie łóżka czarny, koronkowy biustonosz. Mocne wgniecenia w narzucie, a w powietrzu twój zapach. Przeciwna strona łóżka i moja lewa ręka przywiązana do jednego ze szczebli. Sto osiemdziesiąt. Sto dziewięćdziesiąt. W sumie to prawie czterysta. Ani jednego słowa. Ty. Ja. Granica do przekroczenia.

Prawa ręka na czerwone.

Bierzesz do ręki drugą rolkę bandażu. Z pożądaniem patrzysz w moje oczy. Ja na plecach. Ty okrakiem na moim podbrzuszu. W powietrzu twój zapach miesza się z zapowiedzią namiętności. To już nie oddech. To dławienie się powietrzem. Unieruchomiłaś moje ramiona. Pochylasz się nad moją twarzą. Dławimy się jednocześnie. Całujesz mnie w czoło. Każdą cząsteczką mnie jestem teraz tobą. Nie ma dwóch osób. Całując moją twarz zsuwasz z nas resztki ubrania. Podnosisz ostatni szlaban. Z napięcia drży mi lewa brew. Całujesz każdy fragment mojego ciała. To co czuję to nie dreszcz. Nerwowe drgawki. Słyszę jak pękają ostatnie nitki bandażu. Zamiana ról i przyspieszone tempo całej rzeczywistości. Allegro. Allegro. Presto. Prestissimo. Drgawki przerodzone w skurcze. Mrowienie w prawej dłoni. Sto osiemdziesiąt. Sto siedemdziesiąt. Sto sześćdziesiąt. Twój intrygujący uśmiech. Wspólne, szerokie źrenice. Sto dwadzieścia. Moje pożądanie we wzroku. Wreszcie twój głos, jakby dominanta. Tak, mam ochotę na kawę...

awaryjne wyjście z siebie

2009-10-29T15:49:00.000+01:00

Gdy prosił, żeby przestała krzyczeć, to nie słuchała.

- Zaraz wyjdę z siebie! - ostrzegał.

Ona wciąż strzępiła język o nieposegregowaną bieliznę, no i stało się. Obróciła się, żeby jeszcze raz spojrzeć na swoje stringi wymieszane z jego bokserkami, a gdy chciała rzucić kolejną porcją wulgaryzmów pod jego adresem, nie wiedziała już, w którego Jego celować.

Stało przed nim dwóch identycznych mężczyzn. Obaj diabelsko przystojni, jedynie w białych, lnianych spodniach. I ten uśmiech, a właściwie dwa tak samo nieszczere uśmiechy. Nie były to grymasy radości, a jedynie ukryte rozgoryczenia. Teraz oni krzyczeli na nią, a ona stała jak słup soli.

- A nie mówiłem - wrzeszczeli jednocześnie - Wyszedłem z siebie, stanąłem obok i pewnie teraz skoczyło mi ciśnienie. Muszę usiąść - powiedzieli i przysunęli dwa hokery.

Nie wiedziała, co ma robić. Przeklinała wieczory, kiedy leżała w łóżku i marzyła o czymś więcej, niż tylko jeden On. Przeklinała soboty, kiedy chciałaby drugiego Jego, który by pomógł jej myć podłogi. Przeklinała momenty, kiedy marzyła o trójkącie. Chciała teraz odwołać to wszystko co mówiła, co myślała i co czuła. Rzucić bieliznę na podłogę i uciec stamtąd jak najszybciej.

Nawet dotychczas, przez siedem lat ich burzliwego, pełnego zwrotów akcji związku, miała z nim problemy. Nie jadł mięsa (przecież to takie passe), oglądał 'Sex and the City' (przecież to takie pedalskie) i myliły mu się szczoteczki do zębów (przecież to takie niehigieniczne). Nie mówiąc o notorycznym niesegregowaniu bielizny, przez co traciła każdego poranka około 3 minut na znalezienie swoich stringów w stercie bokserek w rozmiarze L.

Patrzyła teraz na Nich i wyobraziła sobie, co będzie, jeśli żaden z Nich nie zniknie. Dwa razy więcej kiełków, drugi telewizor i trzecia szczoteczka. Złapała się za głowę i postanowiła zapaść się pod ziemię, co jej, szczerze powiedziawszy, niezbyt się udało.

Oni byli identyczni, a jednak jednego z nich kochała, a drugiego nienawidziła. Stwierdziła, że o wiele lepiej będzie jeśli zostanie tylko jeden. To przecież dwa razy mniej problemów.

Panowie siedzieli na hokerach i spoglądali na nią, nie bardzo wiedząc dlaczego płakała. Jedyne co zdołali wyłapać spomiędzy szlochów i westchnień, to ciche 'wróć', wyszeptane jakby siłą woli.

- Nie płacz - powiedział, podchodząc do niej i obejmując ją tak, jak obejmuje się osobę, którą się kocha - To tylko ja.

Spojrzała na niego zapłakanymi oczami i nie wiedziała już, czy to On, czy to ten drugi.

nekrolog

2009-10-25T12:02:00.000+01:00

"Z przykrością zawiadamiamy, że 12 marca 2009 roku odeszła od nas ukochana prababcia, babcia, matka i żona - Maria M. z domu H. Odbędzie się 19 marca 2009 roku o godzinie 9:00 w parafii pod wezwaniem św. Jana w S. Pogrążona w smutku Rodzina"

Nienawidzę mojej roboty. A mama mówiła: "Nie idź na dziennikarstwo, zostań ginekologiem, jak wszyscy prawdziwi mężczyźni w naszej rodzinie". Miałem zatem do wyboru - nie być prawdziwym mężczyzną, albo nie należeć do rodziny. Wyprowadziłem się do S. i oto jestem w tej pieprzonej gazecie, siedzę przy pieprzonym biurku i sprawdzam pieprzoną poprawność ortograficzną zamawianych nekrologów.

- Zjadłeś słowo 'Pogrzeb' w drugim zdaniu - powiedziała Mirka. Mirka jest lesbijską aktywistką z heteroseksualną przeszłością, której nie może odżałować. Nadrabia sobie, codziennie chodząc do największego, gejowskiego klubu w mieście, poznając panienki na jedną noc. A mówi się, że to domena mężczyzn. Mirka lubi lody truskawkowe, filmy z Humphreyem Bogartem i czytać Newsweek'a w niedzielny wieczór - Poza tym, nie napisali ile miała lat, idioci. Czy ty wiesz, ile ja znam Marii M.?

- No powiedz, ile? - zapytałem, w ogóle jej nie słuchając.

- Znając Mirkę, to ze dwieście - Chris. Chris jest łysiejącym impotentem, którego dopadł kryzys finansowy i kryzys wieku średniego naraz. I ma małego.

- Żadnej, moi drodzy. Żadnej! - wykrzyknęła, kładąc akcent na ostatnią sylabę.

Chyba muszę iść do sklepu, bo nie mam pieczywa w domu. I mleka. I Martini, a pewnie dzisiaj będzie potrzebne.

- I o to właśnie chodzi, moi drodzy. O to właśnie, kurwa, chodzi - dodała na odchodnym i poszła pracować. Pewnie układać pasjansa-pająka.

Czy ja mam Sprite w domu? A może dzisiaj zrobię sobie abstynencko? Chociaż nie, obiecałem sobie przecież obejrzeć 'Donnie Darko', a telewizor łączy się z alkoholem w odpowiednich proporcjach.

"Z przykrością zawiadamiamy, że 12 marca 2009 roku odszedł od nas ukochany mąż i syn Jan Jakub Jerzy Józef J. Pogrzeb odbędzie się 19 marca 2009 roku o godzinie 9:00 w parafii pod wezwaniem św. Jeremiasza w S. Pogrążone w smutku matka, żona i kochanka"

Ciekawe co by było, gdyby żona Jana Jakuba Jerzego Józefa była jednocześnie córką, czy tam wnuczką Marii. Ciekawe, na czyj pogrzeb by poszła. Chociaż wtedy mogliby zorganizować taki zbiorowy. I jedną żałobę wszyscy by nosili. Ewentualnie taką zdublowaną, podwójnie czarną. Powiedzmy, na czarną marynarkę zarzucaliby jeszcze czarny cardigan. Wyglądaliby żałośnie, ale przecież to nieważne, liczą się uczucia.

Chris poszedł do domu, bo przyjeżdża dzisiaj jego nowa panna. Mirka walczy z pasjansem i zawieszającym się Windowsem 98, ja zastanawiam się, czy na miejscu 'że' nie pasowałoby bardziej 'iż'. Zostawiam 'że'. Jest twardsze i bardziej dosadne, tak myślę. Ludziom się spodoba. Może kiedyś za moje nekrologi zgarnę Pulitzera?

Muszę umyć samochód. Obok mojej ulubionej stacji benzynowej otworzyli taką fajną myjnię bezdotykową. Najtańsze mycie kosztuje 9 nowych polskich. I tak na lepsze mnie nie stać, a w dupie mam woskowanie, sranie w banie, dotykanie i inne Anie. A przy wyjeździe rozdają takie fajne choinki zapachowe, to sobie zawieszę. I będzie mi dyndać pod lusterkiem.

"Dwunastego umarło się babci Józi. Pogrzeb za trzy dni w naszej kaplicy. A potem do nas na stype. D."

- Cotokurwamabyć - myślę głośno i wyraźnie, żeby wszyscy słyszeli moje oburzające oburzenie.

- Co jest? - Mirka żuje gumę i rozsiewa po redakcji zapach truskawek ze swej jamy ustnej. Czyta na głos cud-wytwór nadesłany do nas za pomocą archaicznej Poczty Polskiej - No to weź to ogarnij jakoś, ubierz w ładne kwiatki, tobie to czasem wychodzi.

Czy to był komplement? Oj nie, chyba nie. Życzę Mirce, aby wypadły jej wszystkie włosy z każdego miejsca na ciele, gdzie tylko je ma. Ona chyba myśli, że ja jestem jakiś nieogarnięty, niedorozwinięty, niepełnosprytny. Niech ugryzie się w dupę w pozycji kwiata lotosu.

Problem tkwi w tym, czy D. życzą sobie ingerencji w ich nieznośną lekkość? Puszczę w druk tak jak jest, wisi mi to i powiewa. Zresztą, tchnie to trochę życia w kolumnę z nekrologami.

- Idę do domu - mówię Grubemu Joe przez interkom. Nie muszę przynajmniej na niego patrzeć - Stertę papierów dam Halinie przy wyjściu. Powiedziałem Chrisowi, żeby wziął je jutro rano, bo dzisiaj mi nie po drodze.

Oczywiście, nie powiedziałem.

Moja praca wlecze się za mną wszędzie. Wracając do domu mijam cmentarz. Taki mały, podmiejski. Nigdy nie jest pusty, zawsze znajdzie się na nim co najmniej jedna starowinka. Daleko już nie ma. A mnie jeszcze czekają trzy kilometry w korku, bo jakiś idiota nie umiał ustawić zielonej fali.

20.04.2009

uczucia są pedalskie

2009-10-21T18:07:00.000+02:00

Pięć twoich liter w moim życiu, to o pięć liter za dużo. Zrozumiałem to tamtej nocy, kiedy poczułem, że cię straciłem. Bezpowrotnie. Bo tobie zaproponowali wyjazd, pieniądze, seks i sławę. Tak mówiłaś. Ja byłem zbyt statyczny, nie stałem godziny na przystanku autobusu nocnego, żeby odwiedzić cię w najmniej spodziewanym momencie. Przecież i tak byłem Panem Spodziewanym. Tak mówiłaś. Herbu Nie-Liczy-Się-Uczucie-Bo-Uczucia-Są-Pedalskie-I-Chodzą-W-Niebieskich-Shirtach. Skoro już nie robiłem nic, co mogłoby cię kiedykolwiek zaskoczyć, postanowiłaś rzucić swoje pięć liter w moje osiem. I wyjechałaś.

Po trzech latach byłem już ustawiony. Miałem własne mieszkanie, własny samochód, własną narzeczoną i znajomych, których wszyscy mi zazdrościli. I to nie byli tacy znajomi, że nie tacy znowu prawdziwi. To byli znajomi z krwi i kości, paru przyjaciół. Z jednym z nich sypiałem od czasu do czasu, ale moja narzeczona to tolerowała i mówiła, że wszystko dobrze, dopóki to bez uczucia. Byłem więc ustawiony. I nie obchodziło ich to, czy jestem przewidywalny, nawet im to się podobało. Wiedzieli, że nigdy nie wpadnę z niezapowiedzianą wizytą, zastając któregokolwiek z nich w łóżku z własną matką. Być może wyświadczałem im tym samym pewnego rodzaju przysługę. Nie pytałem.

Po trzech latach włączyłem 'Wiadomości' i zobaczyłem twój uśmiech, idealnie wyregulowane brwi i zmieniony kolor soczewek kontaktowych. W każdym razie, pięknie komponowałaś się z tłem. Uprzejmie się przedstawiłaś, a potem równie uprzejmie poinformowałaś nas, zupełnie jakbyśmy byli bandą półgłówków, że oglądamy 'Wiadomości'. Kiedy mówiłaś o katastrofach ekologicznych, byłaś przerażona i przejęta. Kiedy mówiłaś o nowym rządowym planie prywatyzacji szpitali, w oczach miałaś iskierkę nadziei. Całkowity brak uczuć przejawiałaś, gdy prezentowałaś aktualne kursy walut. Odżyłaś dopiero podczas połączenia satelitarnego z jakimś konusem z Bliskiego Wschodu. To znaczy, konus był z Polski, ale Publiczna wysłała go żeby zdawał relację z konfliktu.

Ja, oczywiście, od początku wiedziałem, że to o niego chodziło. Ten kurdupel śnił mi się po nocach. Śniło mi się jak stawia Ci drinka, zamawia taksówkę, zaprasza na śniadanie. Na końcu zawsze śniło mi się jak pieprzycie się, w różnych miejscach, w przedziwnych pozycjach, które zawsze chciałem z tobą wypróbować, ale na które nigdy się nie zgadzałaś.

Po trzech latach, wreszcie widziałem go na żywo. Głos nie synchronizował się z obrazem. Bliski Wschód nie taki bliski. A ja i tak czułem na sobie jego nieświeży oddech. I ten zapach potu, wyglądał na spoconego. Bał się tego wszystkiego, co się tam działo.

I wcale mu nie życzyłem źle. Mówiłem jedynie do siebie, że dobrze mu tak, że wysłali go z dala od Ciebie, że jest mu gorąco i na dodatek zjadł coś, co teraz rozkłada mu się między zębami. Przecież ja jestem taki przewidywalny. Gdybym życzył komuś śmierci, trącałoby to o jakieś szaleństwo, a to przecież do mnie nie podobne. Dlatego to, że zginął na wizji, a ty musiałaś na to patrzeć, to nie moja wina. Nie żebym miał jakieś wyrzuty sumienia, czy coś. Po prostu głupio mi się zrobiło, że ja też musiałem to oglądać. A Publiczna nauczy się może, że konflikty to nie przelewki.

Po trzech latach wciąż mogłem rozpoznać moment, w którym powstrzymujesz się od łez. Stałaś, świadoma tego co wydarzyło się chwilę wcześniej. Nie mogłaś tego skomentować emocjonalnie, chrząknęłaś więc subtelnie i przez ściśnięte gardło powiedziałaś, że z telefonami satelitarnymi zawsze jest coś nie tak, że może jeszcze uda się odzyskać połączenie. Przy ostatnim zdaniu miałaś w oczach tę samą nadzieję, co przy prywatyzacji polskich szpitali. Poza tym, musiałaś jeszcze przekazać informacje o wyborach w Afganistanie, o jakimś zjeździe zgredów w Niemczech i o rekordzie Guinnessa w gotowaniu bigosu.

Następnego dnia nie prowadziłaś już 'Wiadomości'. Jakiś facet w perfekcyjnie skrojonym garniturze streścił przebieg zamachu z poprzedniego wieczoru. A ja wiedziałem, że siedzisz sama w domu i patrzysz tępo w telefon, czekając na wiadomość. Nie ode mnie, broń Boże. Chociaż to byłoby w moim stylu. Coś typu: 'Nic się nie martw' albo 'Wszystko będzie dobrze'. Nie wiedziałaś, że siedzę teraz w pubie, w mojej ulubionej niebieskiej koszulce i już nie myślę o tobie, bo po trzech latach wszyscy wiedzieli, że jestem w stanie wypić maksymalnie cztery piwa.

Niebo

2009-10-14T19:57:00.000+02:00

Trafiłem do nieba.

I wróciłem.

Od razu.

Wszystko zaczęło się któregoś wieczoru, kiedy oglądałem kolejny odcinek mojego ulubionego serialu. Tego o trzech kolesiach i lasce, co pracują w wypożyczalni filmów porno. Akurat zaczęła się jakaś akcja, kogoś kroili na zapleczu, kiedy jakiś palant z Kanału Siódmego postanowił puścić reklamy.

Nienawidzę tych idiotów, którzy puszczają reklamy na Kanale Siódmym. Jestem pewien, że szefem jest tam jakiś konus, któremu nie staje, przez co uwielbia wyżywać się na anonimowych, dla niego, obywatelach. Czeka, aż jego stacja osiągnie 34% udziału w prime-time i w momencie, kiedy ona ma zdjąć stanik, jego mają wreszcie pokazać od przodu albo kiedy mają powiedzieć jakąś kluczową kwestię w filmie (który i tak znasz już na pamięć), ten kurdupel (tak, na pewno nie ma więcej niż 160cm) włącza serek homogenizowany, czy inne podpaski.

Tamtego wieczoru, najpierw poleciała reklama odkurzacza z nowatorską funkcją jak-mnie-nie-wyłączysz-to-ci-przypierdolę, potem gumy do żucia, odświeżacza do toalet i antyperspirantu dla kotów. Na samym końcu, kiedy już odpuściłem sobie nerwy i próbowałem przywołać w pamięci szczegóły ostatniej sceny z serialu, puścili reklamę konkursu sms. Wystarczyło wpisać swoje imię i wysłać na nr 64326 (1,22 PLN z VAT). Akurat zostało mi na koncie złoty trzydzieści, a że tego samego dnia zerwałem z dziewczyną, nie miałem na co wydać tych pieniędzy. Wysłałem smsa, reklamy się skończyły, a ja dowiedziałem się, że ten koleś, co go kroili przed przerwą, wcale nie umarł, tylko przysnął i miał wysoki próg bólu. Później śniło mi się to jeszcze parę nocy z rzędu, ale jakoś się tym nie przejąłem.

Po czterech dniach, akurat kiedy siedziałem na kiblu, zadzwonił do mnie telefon. Numer 64326. Nawet nie pamiętałem już o tym konkursie, więc trochę się zdziwiłem. Odebrałem jednak, bo powitanie na poczcie wciąż wypowiadała moja była, o czym ciągle zapominałem i co było trochę krępujące.

- Witaj - odezwał się sie przemiły, damski głos po drugiej stronie - gdziekolwiek teraz jesteś, cokolwiek teraz robisz, uśmiechnij się.

Siedziałem na klopie, czytałem Newsweeka, uśmiechnąłem się. Głos (wyraźnie było słychać, że nagrany), ciągnął dalej:

- Wygrałeś w konkursie pana B. Nagrodą jest wycieczka do malowniczo położonego Nieba, pełnego atrakcji. Jeśli masz ukończone 18 lat i jeszcze nigdy tam nie byłeś, wystarczy, że przelejesz dziesięć złotych na wskazany numer konta, a po dwóch dniach roboczych od zaksięgowania transakcji, przyjedzie po Ciebie biały Melex i zawiezie do Nieba. Pamiętaj, jedyne dziesięć złotych… – tu padał numer konta właściciela kompleksu. Pani była bardziej podekscytowana ode mnie i zakończyła nagranie uroczym cmoknięciem.

Złożyłem gazetę, wymieniłem rolkę papieru toaletowego, wstałem, zapiąłem spodnie i pomyślałem, że w sumie już od dawna należy mi się urlop, więc wyskoczę sobie na weekend za miasto.

Wpłaciłem dychę na wskazane konto, spakowałem się i poszedłem spać.

Następnego dnia wieczorem, pod moją klatkę podjechał biały Melex. Za kierownicą siedziała jakaś kobieta, której twarzy, choć bardzo się starałem, nie mogę sobie w tej chwili przypomnieć. Pośpiesznie podała mi jakiś dokument, pod którym miałem się podpisać w dwóch miejscach i spokojnie ruszyła przed siebie.

Zasnąłem zanim jeszcze wyjechaliśmy z mojego osiedla (Melex nie należy zresztą do najszybszych pojazdów).

Kiedy się obudziłem, byłem już w Niebie. To znaczy, prawie w Niebie. Mogłem dostrzec już tabliczkę z nazwą, ale staliśmy jeszcze w korku. Dowiedziałem się, że październik to wciąż szczyt sezonu tutaj i nie mogą opędzić się od turystów. Po jakichś dwóch godzinach, dojechaliśmy wreszcie pod bramę Nieba, gdzie powitał mnie właściciel z całą eskortą panienek i goryli. Oznajmił basem, że muszę jeszcze poczekać na dwoje zwycięzców i mogę zacząć zwiedzanie.

Byłem bardzo podniecony i, nie chcąc psuć sobie zabawy, obiecałem sobie, że do momentu rozpoczęcia zwiedzania, nie spojrzę za bramę ani razu. Po kwadransie dojechali do mnie Barbara - emerytowana urzędniczka państwowa i Edwin z mamą. Choć to Edwin wysłał sms, to z racji swojego wieku (miał 12 lat), B. zgodził się go przyjąć jedynie z opiekunem prawnym. Dlatego zamiast dwojga, dojechało troje. Gospodarz pomachał na panienki, które zareagowały gwałtownym, nieco ekstatycznym chichotem i ruszyliśmy w stronę bramy.

Gdy portier otworzył nam podwoje Nieba, oniemiałem.

Sam nie wiem na co liczyłem. Na lukrowane chatki, małych słodkich aniołków? Albo hordę gorących anielic, które rzucą się na mnie, ponieważ ubzdura im się, że w moich stronach jestem sławny? Ewentualnie parę chmurek, a na każdej z nich parę osób, bo Niebo jest dla wybranych (a mnie przecież wybrano, drogą konkursu sms)? Nie wiem czego się spodziewałem, ale z całą pewnością to, co zobaczyłem, piekielnie mnie zszokowało.

Zaraz za bramą stała budka z hot-dogami. Dokładnie taka jak na placu Rodła, nawet chyba sprzedawał ten sam chłopak. Zaraz za nią rosło wielkie drzewo, ale ktoś przyciął mu konary, przez co było całkowicie łyse, a ziemia (żadnych chmurek, czysty czarnoziem) usłana była strzępkami liści i mniejszych gałązek. Parę metrów dalej była drewniana chatka z dwoma wejściami. Pierwsze było podpisane 'SURVIVAL', a drugie 'ROLLER COASTER'. Przed obojgiem drzwi stały zraszacze, jak w parkach rozrywki w ciepłych krajach.

Od małego nie lubiłem kolejek górskich. Zawsze bałem się, że mój wagonik odczepi się od torów i poleci w przestworza. Z drugiej strony, szkoła przetrwania też nie brzmiała dla mnie zachęcająco, bo jedyne co mógłbym tam wykorzystać, to fioletowa zapalniczka, którą noszę w tylnej kieszeni, odkąd rzuciłem palenie.

Zacząłem się awanturować, że konkurs, że wygrana, że jestem wybrany. Pan B. wykrzyknął, żebym poszedł do Diabła, ale Edwin już mnie poinformował, że do Diabła nie mam szans się dostać, bo korek trzy razy większy, a i żadnych konkursów sms nie urządza. Takie ma obroty.

Nawyzywałem całą obsługę, obsmarowałem ich jeszcze kilkakrotnie, odwróciłem się na pięcie i ruszyłem w stronę bramy. Wziąłem jeszcze tylko hot-doga - jechałem tam tyle czasu, to chociaż się najadłem. Za bramą wsiadłem do Melexa, nie czekałem nawet na kierowcę, tylko ruszyłem przed siebie. Dobrze, że zamontowali GPS.

Gdy dojechałem pod mój blok, wdrapałem się na moje piąte piętro, otworzyłem drzwi od mojego mieszkania i rozłożyłem się wygodnie na mojej kanapie, postanowiłem wyrzucić telefon przez okno i nigdy, nigdy więcej nie startować w żadnym durnym konkursie sms. To wszystko tylko naciąganie biednych ludzi, bo nagroda i tak w żaden sposób Cię nie usatysfakcjonuje. A na więcej niż jedną wiadomość nie masz pieniędzy. W dodatku kazali mi podpisać klauzulę o wykorzystaniu danych osobowych i pewnie będę co rusz dostawał jakiś kompletnie niepotrzebny spam.

Hrabiństwo

2009-10-12T21:04:00.000+02:00

- Męża mego puszczać wolno na długość smyczy, nie dalej. I nie zapomnij kupić kajzerek i zapasu bibuły - mówiła.

Problem wcale nie polegał na tym, że z posiadłości Państwa do Leicester było dwadzieścia kilometrów, a ani Hrabia, ani Hrabina nie byli na tyle bogaci, żeby sprawić sobie choćby małe auto, albo chociaż muła. Mój kłopot tkwił w smyczy Pana, która miała zasięg kilku okolicznych wsi i szukanie go po nocy miało stanowić moją ulubioną rozrywkę najbliższych tygodni. Na nic zdały się słowa, że moje sumienie ma swoje granice i nie mogę dłużej udawać ojca trójki dzieci Hrabiego, które nieopatrznie zrobił jakiejś chłopce, a może nawet kilku z nich. Nie mogę dłużej kryć jego bluźnierczego, konspiracyjnego romansu z pewnym sprzedawcą jajek.

- Pan musi zrozumieć, że małżeństwo z Hrabiną było pewnym zobowiązaniem - tłumaczyłem - nie może Pan nieustannie, przy każdej możliwej okazji, opuszczać posiadłości w poszukiwaniu prostych rozrywek cielesnych.

W taki, nieco zawaluowany sposób, starałem się mu uświadomić, że wtykanie niektórych członków swojego ciała w nie do końca swoje sprawy może się skończyć tragicznie. Wszyscy w okolicy wiedzą, że Hrabina nie jest stabilna emocjonalnie, miewa napady złości i migreny. Jeżeli Hrabia trafi na kumulację jej agresji i bólu, a w dodatku wyjdą na jaw wszystkie jego romanse, to smycz, na której Pani trzyma Pana może skrócić się o głowę, a na pewno skróci się o główkę. Za bardzo lubiłem Hrabiego, dlatego też postanowiłem wziąć sprawy we własne ręce.

Podpalaniem wiosek zajmował się mój prapradziadek, walczył gdzieś tam, w czymś tam, z kimś tam. Bez zbędnych sztuczek. Ogień, siano, puf i trzask. Gwałty na niewinnych dziewicach, głowy na palach, 'Naprzód rycerze!' i takie tam inne. Ja nie miałem w tym takiej wprawy jak mój dziadek. Przydałby się wtedy jak nikt inny.

Pierwsza wioska paliła się trzy dni, nie była duża. Z drugą było gorzej, bo nie dość, że kościół i stadnina koni, to w dodatku niedziela i deszcz, i porywisty wiatr (nad morzem osiągający kilkadziesiąt kilometrów na godzinę). Ostatecznie po tygodniu został kamień na kamieniu. I kilka belek. Gdy płonęła trzecia wioska, wróciła Hrabina. Zastała dwa pogorzeliska i trzecie w toku tworzenia, złapała się za głowę i zemdlała. Leżała kilkanaście godzin, jakby była martwa. Hrabia chciał już dzwonić po grabarza, ale go powstrzymałem, choć sam zakopałbym ją żywcem. Wtedy jednak paliła się wieś, a we wsi palił się sprzedawca jajek. Poszło szybko i gładko, choć nie bez krótkotrwałych wyrzutów sumienia. Ważne było, że Hrabia, straciwszy miejsce dla swoich uciech, wrócił do łask Hrabiny, spędzając z nią coraz więcej czasu. Hrabina przestała mieć bóle głowy, a Hrabia wrócił do grania w swoje ulubione polo. A ja, wychowując trójkę dziatwy, zastanawiałem się, czy nie wysłać ich do Szkoły Sióstr Sercanek w Leicester.

Poranek

2009-10-11T15:27:00.000+02:00

Załóżmy, że umarłem. W dodatku umarłem niezbyt i nie-bardzo, ot tak, w poniedziałkowy poranek. Właśnie czytałem świeży numer 'Wprost', artykuł o fenomenalnym leku na grzybicę. Kawa, którą dopiero co zrobiłem już zdążyła wystygnąć, poza tym znowu wsypałem za dużo cukru i podczas mieszania grzęzła mi łyżeczka. Dzień wcześniej, a raczej wieczór wcześniej widziałem się z moim najlepszym kumplem - Karolkiem - i wypiliśmy za dużo, oj za dużo piwa. Ale na szczęście, kiedy wróciłem do domu, moja dziewczyna już spała. Strasznie ją kochałem i to wcale nie dlatego, że doprowadzała mnie wszędzie i zawsze tam gdzie chciałem. Po prostu ją kochałem, czasem tak jest, że się kogoś kocha. I albo się wtedy kupuje kota, albo miłość (6,79 na Manhattanie; dolar stał śmiesznie nisko). I ja wybrałem miłość. I ugrzęzłem w niej trochę, tak jak ta łyżeczka w kawie. Nie tak bardzo, mogłem się wymieszać. A kawa była strasznie słodka. Odstawiłem ją spokojnie na stół i wstałem. Prawą nogą. Zawsze uważałem, którą nogą wstaję z łóżka. Jeśli była to lewa - przynajmniej miałem na co zwalić wszystkie niepowodzenia dnia. Miałem ciepłe kapcie, takie zielone i przyjemne w dotyku. Poszedłem do łazienki, spojrzałem w lustro i postanowiłem, że wypada się ogolić. Przecież to był dzień jej urodzin, nie mogłem jej powitać po powrocie z pracy szorstkim policzkiem, bo wtedy nici z urodzinowych igrzysk. Oczywiście, moja dziewczyna używała do golenia nóg mojej maszynki, zmieniała jedynie ostrza (i to nie zawsze). No i wtedy mi się umarło. Nie było źle, nawet nie poczułem kiedy uderzyłem skronią o kant wanny. Zapachniało trochę różami, ale nie z kwiaciarni, tylko z kratki opartej o róg domu na działce twoich dziadków.

Patrzyłem na siebie jak na idiotę. Leżałem, w kałuży krwi. Nie chciało mi się oddychać, strata czasu. Usiadłem na brzegu łóżka i dopiłem obrzydliwą kawę. Zaraz przyjdzie moja dziewczyna, albo Karolek i zaczną nade mną płakać. Ona zacznie, mam nadzieję, że z żalu, a nie pretensji, że zepsułem jej urodziny.

Po kilkunastu minutach odkąd miałem wyjść do pracy wpadli oboje. Przyglądałem im się z łóżka i czułem się jak w czapce-niewidce. Machałem do nich, pokazywałem język, wyzywałem. A oni nic, dalej pieprzyli się oparci o framugę między przedpokojem, a salonem. W końcu przesunęli się lekko w lewo, tak, że widać było moje piękne, opięte bladoniebieską koszulą ciało. Moja dziewczyna spojrzała na mnie wzrokiem jamnika wysłanego po gazetę w czasie gradobicia. Przestała się poruszać, a Karolek, który też już zdążył mnie zlustrować, wystękał nie przerywając:
- Wszystkiego najlepszego, kociaku.

Piętnaście lat

2009-10-10T17:53:00.001+02:00

Jechałem autobusem, dzień jak co dzień. Złożyło się tak jakoś niefortunnie, że usiadłem nad kołem, tyłem do kierunku jazdy, przez co miejsce obok mnie pozostało puste. Położyłem na siedzeniu torbę i zawiesiłem wzrok na czymś bliżej nieokreślonym, jednocześnie zanurzając się po uszy w muzyce. Tylko w taki sposób byłem w stanie przetrwać tę codzienną mordęgę.

W połowie drogi rozładował mi się odtwarzacz, co dosyć skutecznie rozproszyło moją uwagę. W tym samym momencie zauważyłem mężczyznę, który stał nade mną i coś mówił. Nie słyszałem dokładnie co, bo słuchawki wciąż tkwiły na moich uszach, jednak z gestykulacji wyczytałem, że mam 'przesunąć tę pieprzoną torbę', ponieważ ten pan chciałby tu 'spocząć'. Posłusznie przeniosłem torbę na swoje kolana, a mężczyzna równie posłusznie usiadł. Był ubrany w długi, granatowy płaszcz, spod którego wystawał kołnierz szarego golfu. Trochę mnie to zdziwiło, był to przecież najcieplejszy październik od ćwierćwiecza (tak mówiono wtedy w radiu).

Zostało mi jeszcze pół godziny drogi, więc za wszelką cenę próbowałem wskrzesić odtwarzacz, potrząsając nim we wszystkich możliwych kierunkach. Wtedy zauważyłem, że mój sąsiad znowu czegoś ode mnie chce. Mężczyzna musiał mówić jak do ściany już od dobrych paru minut, w dodatku nie do końca mądre rzeczy, bo skupił na nas uwagę całej tylnej części autobusu. Zdjąłem więc słuchawki. Usłyszałem wtedy słowa: "także, trochę przejebane", przy czym więcej słów już nie padło.

- Słucham? - zapytałem.

Popatrzył na mnie wzrokiem pełnym zdziwienia i złości jednocześnie.

- Poczekaj, wyjdźmy z autobusu - powiedział. Chyba zrozumiał, że wcześniej nic do mnie nie dotarło.

Po dwudziestu minutach milczenia dojechaliśmy do mojego przystanku, gdzie obaj wysiedliśmy.

- Jesteś Krzysiek, prawda? - spytał.

Przytaknąłem.

- Też jestem Krzysztof - oznajmił - Twoja matka to Maria, ojciec - Andrzej, urodziłeś się dwadzieścia lat temu w Szczecinie, boisz się ciemności, studiujesz filologię polską, marzysz o locie balonem i własnym mieszkaniu, o własnym aucie nie wspominając. To tak jak ja w twoim wieku.

Otworzyłem szeroko oczy i doszedłem do wniosku, że mam do czynienia z psychopatą, który śledzi mnie na każdym kroku. Zresztą, od początku miałem wrażenie, że skądś znam tę twarz, chociaż ukryta była za brodą i grubymi oprawkami okularów. Rozważałem opcje jakie mi pozostały. Mogłem uciec, ale nie wykluczałem, że ten wariat zacznie mnie gonić. Mogłem udawać, że jego opis kompletnie do mnie nie pasuje, ale nie umiałem kłamać. Postanowiłem grać w tę grę, ale zanim cokolwiek z siebie wykrztusiłem, on odezwał się pierwszy.

- Jestem tobą, nie rozumiesz?

Nie rozumiałem. Gdybym rozumiał, wygladałoby to jak z amerykańskiego filmu osadzonego gdzieś na przedmieściach dużej metropolii, gdzie wszystko wygląda tak samo. Nie rozumiałem i wciąż uważałem, ze mam do czynienia z człowiekiem, który powinien być pod stałą opieką psychiatryczną. Moje potencjalne drugie ja złapało mnie za ramiona i mocno mną potrząsnęło.

- Jestem tobą za piętnaście lat. Słuchaj mnie uważnie...

Popatrzyłem na niego w podobny sposób, w jaki on spojrzał na mnie w autobusie. Z trochę większą ilością politowania.

- zostaw mnie w spokoju, człowieku - wykrzyknąłem - powinieneś się leczyć. I przestań za mną łazić - powiedziałem i poszedłem pośpiesznie w stronę swojego domu. Mężczyzna w płaszczu nawet za mną nie ruszył. Przeklnął głośno, rzucił okularami o asfalt i siadł na krawężniku. Siedział tam całe popołudnie i cały wieczór. Rozważałem nawet opcję wezwania policji, ale w sumie facet nic mi nie przeszkadzał. Siedział tylko przy ulicy ze spuszczonym wzrokiem.

Gdy rano wyjrzałem przez okno, już go nie było. To było piętnaście lat temu.

Teraz mam trzydzieści pięć lat i jadę samochodem. Jadę sam, ale po nią. Jestem spóźniony dwie godziny. Ona dzwoniła już trzy razy. Pędzę na łeb, na szyję, choć raczej psychicznie, bo tkwię w korku. Jest październik, jeden z najchłodniejszych od kilkunastu lat, tak mówili dzisiaj rano w telewizji. Na szczęście mam na sobie trzy warstwy ubrań, w tym ten golf, który kupiła mi na ostatnie urodziny. Odrobinę cieplej, choć zimno mi w palce. Jeszcze nie kupiłem rękawiczek. Kupię jutro. Zjeżdżam z zakorkowanej wylotówki i pcham się ciasnymi uliczkami, żeby dojechać jak najszybciej. Skoro mi jest zimno w aucie, to ona, na przystanku, musi zamarzać.

Widziałem kiedyś taką reklamę - akcję propagandową we francuskiej telewizji: para jedzie samochodem, on prowadzi. Ona go prosi, żeby przyspieszył, bo się spóźnią na przyjęcie. On wciska do końca pedał gazu. W momencie kiedy wjeżdżają na skrzyżowanie, wszystko zaczyna się dziać w zwolnionym tempie. On hamuje gwałtownie, od jej strony uderza w nich ciężarówka, ona skręca sobie kark, on kurczowo trzyma się kierownicy, ale po chwili też się poddaje. W tle głos mówi: "wykorzystaj te kilka sekund, które zaoszczędziłeś, przyspieszając." Czy jakoś tak.

Ze mną jest trochę inaczej. Z nikim nie jadę, nie mówię po francusku i nie trzymam się kurczowo kierownicy, kiedy uderza we mnie ciężarówka. Nie byłoby źle, bo trafiła w przeciwległy koniec auta, jednak popchnęła mnie wprost pod koła innego samochodu. Ale ja już przecież nie jadę samochodem, już nie prowadzę.

Siedzę w autobusie. Sam. Pozostali pasażerowie wolą stać, ale nie siądą koło mnie. Mało kto lubi jeździć tyłem, nad kołem.